Van de pampas via de watervallen naar huis

Grote vogels naast de lodge.

Woensdag 8 september 2010. Vroeg op om samen met Guan Ramón op zoek te gaan naar bijzondere vogels op de pampas. Brenda gaat niet mee (het zijn kleine vogeltjes). Guan Ramón gaat met zijn jeep ver de pampas op en na heel wat kilometers draait hij een pad in naar een privé terrein van een Amerikaan. Guan Ramón heeft daar voor twee jaar een vergunning gekregen om het gebied in te mogen en foto's te maken. In ruil daarvoor geeft hij alle gps gegevens door van alle dieren die hij tegenkomt in het gebied. Al snel verschijnen de eerste bijzondere vogels. Twee worden met uitsterven bedreigd. Het lukt ook nog om er een foto van te maken. Brenda heeft ondertussen een wandeling gemaakt en kwam in het bos een groep brulapen tegen. Twee mannetjes, vier vrouwtjes en een jonkie. Rond één uur zijn we allebei weer terug bij de lodge voor lunch. Na de lunch zijn we uitgenodigd bij Guan Ramón om zijn foto's te bekijken. Er zitten echt hele mooie foto's tussen van vogels. 's Middags kunnen we in zijn tuin fotograferen die ook vol zit met vogels. 's Avonds pakken we de tassen in, want morgenochtend vertrekken we op tijd naar Posadas.

Gauchos met hun koeien en paarden.

Donderdag 9 september 2010. Daar zitten we dan. Op het busstation van Posadas. Het is elf uur en over een uur vertrekt onze bus van Empresa Horianski. Klinkt niet echt Argentijns, maar het moet volgens Mauricio wel de juiste bus zijn naar Iguazu. Het is vanaf hier ongeveer nog 300 km. We zijn vanmorgen wakker geworden van de ochtendgeluiden buiten. Geweldig om alle vogels te horen als de zon opkomt. Rond zeven uur staat ons ontbijtje klaar en een uur later stappen we bij Mauricio in de auto. Omdat niet bekend is hoe de wegcondities zijn, wordt er altijd op tijd vertrokken. Gelukkig rijden we met een jeep en de Ruta 41 is op dit moment heel goed. Onderweg komen we diverse gauchos tegen met koeien en paarden. Ook een aantal keer wat nandu's, roofvogels en vele andere vogels. Het laatste gedeelte is voornamelijk beplant met dennebomen voor papier- en houtproductie. Om half elf komen we weer op asfalt. Einde avontuur. Terug in de beschaving. Op naar Posadas waar we voor elf uur aankomen. Mauricio informeert van welk platform onze bus gaat. Ergens tussen 17 en 20. We nemen afscheid en lopen het busstation in waar we plaats nemen op een bankje. Niels haalt heerlijke broodjes bij de bakker. De bus is vroeg en komt aan op perron 19 en Niels gooit de tassen achterin. Als we instappen gaan we niet naar boven maar hebben we beneden cama stoelen. Dit zijn zeer ruime stoelen. Dat valt even mee! We hebben lekkere empanadas voor onderweg. De reis gaat langzaam. Het zijn maar 300 kilometers die afgelegd moeten worden, maar het gaat heuveltje op heuveltje af, dorpje in, dorpje uit, hier een stop en een kilometer verder weer een stop. En dit is nog wel de 'snelle' bus verbinding. Mensen lijken overal wel in- of uit te kunnen stappen. Als de bus vol zit blijven ze staan in het gangpad naast ons. Tja, dat mag hier allemaal. Het landschap verandert compleet. Van de vlakke en eentonig gekleurde pampa rijden we nu door bosrijk gebied met heel veel groen. De huizen zijn niet meer van adobe maar een combinatie van steen en hout. De bus komt om half zes aan in Iguazu. Het hostel is slechts twee blokjes naar beneden lopen.

De Iguazu watervallen aan de Argentijnse kant.

Vrijdag 10 september 2010. Vandaag zijn we naar de Iguazu watervallen geweest. Nog leuker: we zijn oom een tante geworden! Iets te vroeg, maar helemaal gezond. Super trots zijn we. We hebben ontzettend veel kilometers gelopen. Helaas was Isla San Martin gesloten doordat het waterniveau snel zal rijzen en dan is het niet mogelijk om over het eiland te lopen. Wel kunnen we vanaf de verschillende wandelpaden mooie foto's maken.

Zaterdag 11 september 2010. Vandaag weer naar de watervallen aan de Argentijnse kant. We gaan eerst met een treintje helemaal aan de andere kant van het park. Daar hebben ze een loopbrug gemaakt over de rivier naar de watervallen. Aan de rand, waar het water naar beneden valt stuift veel water omhoog. We worden kletsnat, maar doordat het best wel warm is, is een douche wel lekker. Als we het treintje terug nemen stappen we halverwege uit om naar Isla San Martin te lopen. Deze is vandaag wel toegankelijk. Met een klein bootje worden we aan de andere kant van de rivier gezet. We lopen heel wat trappen op naar de diverse uitkijkpunten. We zien enorm groot sort hagedis van zo'n 80 cm. En niet veel verder schrikken we op van zwarte gieren die langs het pad zitten en je aan zitten te staren. Zwaaiend met het statief lopen we langs de gieren terug naar de boot. Met de taxi aan we terug naar het hostel om de tassen op te halen. We gaan namelijk naar Brazilië. Per taxi rijden we naar de grens waar weer diverse stempels worden gehaald, formulieren moeten ingevuld en noem maar op. Grappig is dat we niet uitstappen, maar langs een soort tolpoortje gaan. Ons hostel in Foz do Iguacu ligt downtown. Het is een best wel grote stad. Mega hoge flats en moderne gebouwen. De stoplichten lijken wel op een formule 1 licht i.p.v. groen-oranje-rood.

De watervallen van Foz do Iguacu (Brazilië)

Zondag 12 september 2010. Vanmorgen na het ontbijt hebben we de bus genomen naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Een enorme commerciele attractie is het. Maar wel erg mooi. Hier hebben we een goed overzicht op de watervallen. Rond twaalf uur zijn we terug in de stad en pakken we onze tassen. We gaan zo naar de luchthaven van Iguacu en vliegen via Rio de Janeiro (helaas geen lange stop), via Madrid weer terug naar huis. Maandag rond drie uur landen we in Amsterdam. Dan zit onze reis er weer op...

Van de drukte naar rust en ruimte

De drukke zondagsmarkt in San Telmo.

De begraafplaats Recoleta.

Zondag 5 september. Vanmorgen lekker lang uitgeslapen. Niet wakker geworden van de hoogte, snurkende mensen, jetleg of wat dan ook. Het ontbijt staat klaar in de grote kamer aan de voorkant van het pand. Het lijkt wel een balzaal, compleet met houten dansvloer. Omdat we vanavond laat pas de bus pakken, leggen we onze spullen in een afgesloten ruimte. Daarna lopen we de stad in richting de wijk San Telmo. Het is slechts een paar blokken lopen van het hotel. Hier is de grote zondagsmarkt. De zwarte markt in Beverwijk is er niets bij. Overal op straat staan kraampjes met mooie koopwaar. Tango muziek wordt gemaakt of op gedanst. Dit leeft pas echt. Als je een antiek liefhebber bent, dan moet je hier zijn. Veel spullen zijn vroeger uit Europa geimporteerd, omdat de kolonisten dachten dat Argentijnen niets van kunst afwisten. De antiek winkels staan dan ook vol met virtrines met horloges en juwelen. Maar ook complete kasten en glas-in-lood deuren. Na wat uurtjes lopen in de straat Defensa, komen we uit bij Plaza de Mayo (bekend van de dwaze moeders). Vanaf daar lopen we door richting de Obelisk op Avenida 9 de Julio. We lopen door een straat met de hoogste concentratie banken ter wereld. Het zijn niet alleen veel banken, maar vooral mega grote panden die opvallen. We nemen een taxi naar Recoleta, een enorm grote begraafplaats waar de rich and famous liggen begraven. Mega grote graftombes. De een nog groter dan de ander. Een mooie plaats kost al snel 300.000 euro. We vinden ook het familiegraf van Evita Perron. Terug tussen de levenden genieten we van het standse zondagsleven: relaxen in het park, drinken en eten. 's Avonds worden we rond tien uur door een taxi vanaf het hotel naar Retiro gebracht. Dit is het busstation van Buenos Aires. Nog nooit zo'n groot busstation gezien. Er zijn 75 perrons en de bussen rijden af en aan. Het lijkt Schiphol wel met schermen die aangeven wanneer welke bus aankomt of vertrekt en op welk perron. Een grappige busmaatschappij is Tony Tur. Wij rijden met San José, Rapa Tata of Flecha Bus. We weten het eigenlijk niet. Op het scherm staat Rapa Tata, op ons ticket San José en in de bus Flecha Bus. De bus vertrekt om 22.50 uur en vlak daarna krijgen we nog een complete avondmaaltijd. De stoelen kunnen bijna plat (160 graden). Morgenochtend rond zeven uur zijn we in Mercedes. Tenminste, dat hopen we. De buschauffeur keek namelijk zeer bedenkelijk naar ons ticket...

Irupé Lodge met rechts kaaimannen en capibara´s.

Maandag 6 september 2010. We worden allebei wakker als de wekker gaat. Buiten komt de zon bijna op. Het is heel duidelijk dat we over de pampas rijden. Alleen maar droog gras, zo ver als we kijken. Pas rond half acht zijn we in Mercedes. We zijn blij als daar iemand staat met een papiertje en onze namen er op. Dan zitten we dus toch in de juiste Mercedes (er zijn er meer in Argentinië). We stappen over op een jeep en rijden voor nog eens twee en aan half uur over een gravelweg. Onderweg zien we genoeg mooie vogels, kaaimannen en capibara's. Rond half elf zijn we in Irupé Lodge. We dachten dat het vrij basic zou zijn, maar het ziet er eigenlijk heel goed uit. Het centrale gebouw is van hout met een zeer fraaie inrichting. Het ontbijt staat al klaar. De ruime kamer is in een apart huisje op palen aan het moeras met een overdekt terras. 's Middags maken we een boot safari langs rietkragen en moerasgebieden. Genoeg biijzondere vogels te zien! Maar ook capibara's, kaaimannen en een herten. Het avondeten is een feestje: heerlijk lokaal eten op culinaire wijze klaargemaakt en gepresenteerd. Dit is gewoon heel luxe! Nu begint het vakantiegevoel pas echt. O ja, het is hier ongeveer 25 tot 30 graden met een strakblauwe hemel. Wie wil dit nou niet? Slapen doen we met het raam open. Zeer bijzondere nachtgeluiden met kikkers die bijna de hele nacht door een orkest vormen.

Oppassen als we boot in stappen!

Dinsdag 7 september 2010. Vroeg op om een ochtend boot safari te doen. We zijn alleen met de gids. Beter kan gewoon niet. We kunnen in alle rust foto's maken van diverse vogels, kaaimannen en capibara's. Na de lunch gaan we weer met de boot weg, maar dan lopen we na een stukje varen verder het bos in. We zien brulapen in de bomen! Een compleet gezin. We lopen verder door een moerassig gebied en komen een paar kilometer verder uit bij wat capibara's. Hier komen niet veel mensen. Het is ook maar goed dat we hoge schoenen dragen. De gids moet van stronk naar stronk springen om geen water in zijn schoenen te krijgen. Terug bij het hotel liggen we aan het zwembad uit te rusten van alle indrukken. De zon gaat hier rond zeven uur onder. In het schemer vertrekken we weer met de boot voor een nachtsafari. De gids heeft een grote lamp bij zich waarmee we heel makkelijk kaaimannen kunnen vinden. De ogen lichten namelijk rood op. Terug bij de lodge maken we nog wat opnames van het melkwegstelsel. Deze is hier heel goed te zien. Het diner is ook weer fantastisch. Heerlijk eten met een wijntje! Morgenochtend staan we vroeg op om met een vogelfotograaf op zoek te gaan naar kleine vogels in dit gebied.

Van bijna niets naar alles

Lekker gebak bij Posada de Campo.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het laatste. Na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van de vier Duits sprekende Belgen (waar we Engels mee praten) die we aankomende vrijdagavond weer ontmoeten in en lokaal restaurant in Salta. Ook nemen we afscheid van Rijkje. Het was gisteravond echt heel gezellig. We rijden richting het zuiden en hopelijk beter weer: droger en warmer. We gaan over de Ruta 68 naar Cafayate. Het voelt alsof we van Maastricht naar Groningen rijden via alle kleine dorpjes en B-wegen. Op aanraden van Rijkje stoppen we voor een lunch bij Posada de Campo. Het is een schattig klein restaurantje aan de doorgaande weg. En ze verkopen er taart. Dat gaat natuurlijk mee voor vanmiddag! Het volgende plaatsje is Alemania, een oud rangeerterrein voor treinen. Nu helemaal verlaten. Daar vlak bij zien we de eerste Andes condors vliegen in de mist. Wat zijn dat toch enorme vliegende deuren. De kloof waardoor we rijden lijkt steeds smaller en hoger te worden. Na heel wat kilometers wordt het zicht beter en komt zelfs de zon door. We rijden door de Quebrada de las Conchas. De bergen zijn in diverse bizarre rotsformaties geslepen door water en wind.

Quebrada de Conchas.

We stoppen op diverse punten, waaronder La Garganta del Diablo (Duivelskeel). Het is een enorme smalle hoge kloof door water uitgeslepen, waar we inlopen en klimmen om aan het einde bij een enorme schuine wand te komen. We rijden verder richting Cafayate en de kloof wordt weer breder met een brede rivierbedding en mooie vergezichten. Aan het einde van de kloof nemen we een gravelpad richting een blauwe berg. Als we een stuk hebben gereden zijn de kleuren overweldigend. We dachten in Purmamarca veel gekleurde bergen te hebben gezien, maar deze zijn echt veel imposanter. Zo groot en zo veel gekleurde lagen. Prachtig! Het valt gewoon niet goed op foto vast te leggen. In Cafayate vinden we een overnachting in een hostel bij een Zwitsers leraresje. 's Avonds live muziek in het restaurant aan het hoofdplein.

Quebrada de las Fletchas.

Vrijdag 3 september 2010. Vroeg op voor een lange reisdag. Na een snel ontbijtje stappen we om kwart over acht in de auto richting Cachi over de bekende Ruta 40. Op de bordjes staat 4.342 km. Oftewel, het is nog zoveel kilometer naar het einde van deze Ruta 40 in Rio Gallegos in het zuiden van Argentinie. Wij rijden echter naar het noorden langs enorm grote nieuwe wijngaarden. Dit gebied staat bekend om de witte wijnen. We rijden zo van het asfalt op een zand- en grindweg. We passeren hele kleine dorpjes, sommige zelfs met een kerkje of een schoolgebouwtje. Naarmate we verder het gebied inrijden, worden het nog maar kleine hutjes en wat geiten die er rond lopen. En soms een enkel hutje van klei en wat stro. Bijna niets dus. We komen na bijna anderhalf uur over gravel rijden door de Quebrada del Fletchas. Oftwel, de kloof van de pijlen. Heel bizar. Het is net of hier de aarde met 45 graden is gedraaid. De bergen lijken op scherpe pijlen die schuin in de grond staan. Twee uur na vertrek zijn we in Angastaco waar we weer omkeren. De weg naar Salta via Cachi is te lang en te slecht om met een gewone auto in een dag te doen. De terugweg gaat een stuk sneller en rond half twaalf zijn we al weer terug in Cafayate waar we de tank volgooien. dan rijden we dezelfde weg terug via de Quebrada de las Conchas. We maken nog diverse fotostops, omdat het licht nu anders is als gisteren. Rond half twee stoppen we weer bij hetzelfde tentje voor een lunch. En weer nemen we een lekker stukje taart mee voor onderweg. We zijn al lang onderweg als we besluiten een koffiestop te maken bij Hotel Dique. Dit ligt aan het grootste kunstmatige meer van Argentinie. Megagroot en genoeg grote huizen langs de rand van het meer. Even na vijf uur zijn we terug in Salta en leveren we de auto in. De auto ziet er niet uit. Helemaal stoffig en modderig van voor naar achteren. Ze zien duidelijk dat we in Cafayate zijn geweest. 's Avonds per taxi naar een heel bekend (onder de lokale bevolking) restaurant: La Cosina del Molino. Als we binnen stappen zijn ook de vier Duits sprekende Belgen aanwezig. We nemen een tafel voor zes en bestellen wat eten. Het is een ontzettend gezellige avond met zeer goede live muziek.

De gekleurde vissershuisjes in de wijk La Bocca.

Zaterdag 4 september 2010. Slechts een paar uurtjes geslapen, want om vier uur gaat de wekker. Om vijf uur zijn we op de luchthaven van Salta. Niet veel groter dan Eindhoven. O ja, de taxichauffeur had een enorme bolle wang. Dan raad je al wat daar in zit om wakker te blijven: cocabladeren. We vliegen met een McDonnell Douglas 80 toestel naar Buenos Aires waar we een taxi nemen naar ons hotel. Deze ligt in het centrum aan de grootste straat van de wereld, de Avenida 9 de Julio. Dit is een straat van 10 rijbanen één kant op. Er wonen hier 13 miljoen mensen! Niet te geloven, alles is groot. We doen een rondleiding door Buenos Aires met Saskia, een Nederlandse die hier al vier jaar woont. Zij vertelt over alle wijken, straten en gebeurtenissen in Buenos Aires. Ontzettend leuk om zo de stad snel te leren kennen. Vooral omdat we hier niet lang blijven. We zien onder andere de wijk La Bocca met de gekleurde huisjes aan de haven, maar ook de dure wijk Palermo met prachtige gebouwen. Buenos Aires is een smeltkroes van bouwstijlen uit Europa. Morgen zijn we van plan om nog wat markten te bezoeken waar op straat de Argentijnse tango wordt gedanst.

In slechts drie dagen zijn we van bijna niets naar alles gegaan.

Hoog en droog

Dinsdag 31 augustus 2010. Zoals geschreven hebben we de bergweg genomen. De weg heeft ontzettend veel bochten en vergezichten. Helaas was er nog weinig groen te ontdekken vanwege de enorme lange periode van kou en droogte. Ondanks dat was de bergrit wel erg mooi. Helaas bleek de auto een zeer irriterende hik te hebben. Alleen bij het steeds meer gas geven werd het iets minder. Maar ja, in de bergen is dat toch niet zo verstandig. Toen we bij Jujuy aankwamen hebben we Hertz opgebeld en konden we de auto omwisselen in het centrum van Jujuy. In één van onze eerdere berichten schreven dat we daar niet naar toe wilden. Maar met een hikkende auto rijden is ook geen optie. Dus wij het centrum in. Overal is het gigantisch druk; auto´s, brommers, vrachtwagentjes, bussen en veel voetgangers. De scholen waren uit... Oftewel, drukker kan het niet. We konden het eerst niet vinden, dus we hebben het hele centrum vier keer gezien. Uiteindelijk bleek dat we met de auto een vrij-van-auto´s-winkelstraat in moesten. Tja, hoe moet je dat nou weten? Bij Hertz de auto omgeruild en snel de stad weer uit (wat een stuk makkeljker ging doordat het véél rustiger was). ´s Middags aangekomen in Humahuaca waar we een uitstapje over gravel hebben gemaakt richting de berg Pukara. Dit is de grootste, roodgekleurde berg van Argentinië. Terug in Humahuaca bij het busstation gegeten. Zoals eerder geschreven is alles groot hier. Zo ook de tosti´s; 25x25 cm!!!

Prachtige wandeling door de bergen van Purmamarca.

Woensdag 1 september 2010. Na een typisch Argentijns ontbijt (getoast stokbrood met zoetigheid) zijn we weer richting het zuiden gereden. Bij Uquia, een heel klein dorpje met een prachtig wit kerkje tegen een rode bergwand, zijn we langs de kerk het dorpje door en weer uitgereden. Bij toeval kwamen we op een gravelweg naar ´Las Señoras´. Een prachtig stuk dat uiteindelijk bij een vallei uitkwam met schitterend gekleurde bergen. Terug op de weg naar het zuiden werd het steeds bewolkter. Bij Purmamarca brak het even open. Dus hebben we een mooie wandeling langs de berg met minstens zeven kleuren gemaakt. Als we bij de auto zijn is het helemaal bewolkt geworden. Tijd voor lunch! Verder naar het zuiden is het afgekoeld naar 6 graden. Het is zo bewolkt dat we op de snelweg nog geen 100 meter zicht hebben. Doordat een vrachtwagen voor ons rijdt zien we waar we naar toe moeten. We nemen toch maar de autopiste i.p.v. de bergweg naar Salta. Veiliger maar wel enorm omrijden. Rond vier uur komen we aan bij Casa Hernandez in San Lorzenzo, waar we hartelijk ontvangen worden door Rijkje. Zij geeft ons samen met de andere gasten die vlak na ons arriveren een rondleiding door hun mooie huis. Ze hebben een zitkamer met uitzicht op de tuin, een grote eetkamer, een lees- en televisiekamer en een grote keuken. De kamers zijn prachtig. Na de rondleiding heeft Rijkje uitleg over Salta en San Lorenzo. De autorit die we morgen en overmorgen gaan maken is te lang voor twee dagen. Dus we moeten keuzes maken. Ook weten we nu dat de verbranden stukken grond te maken heeft met een feest. De mensen bedanken Moeder Aarde voor de vruchtbare grond. Als Alex thuis komt kletsen we onder het genot van een lokaal biertje tot ´s avonds laat.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we dus een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Eerst maar eens ontbijten.

De lange reis naar Salta

Zondag 29 augustus 2010. Eindelijk kunnen uitslapen en lekker ontbijten bij het hostel in San Pedro. Vandaag hebben we een 10 uur durende busrit voor de boeg. Als alle tassen zijn ingepakt willen we bij Hernan, de eigenaar van het hostel, betalen met contant geld om het laatste Chileense geld op te maken en het overige deel met een credit card. De man begint te rekenen en haalt de kaart door het aparaat. Helaas drukt hij één nul te veel in. En er komt direct een bonnetje uit. Hij probeert van alles om de transactie ongedaan te maken, maar het lukt niet. In plaats van 22.000 Chileense pesos (35 euro) wordt er 220.000 Chileense pesos (350 euro) afgerekent. We proberen te bellen met Visa in Nederland en die kunnen nog niets vinden in het betalingssysteem. De tijd begint te dringen voor de bus. Uiteindelijk krijgen we een kaartje van Hernan mee met alle contactgegevens van het hostel. Wij proberen het later bij Visa wel te regelen. Komt wel goed...

Bij de plek waar de bus zal vertrekken staan meer mensen te wachten. Maar nog geen bus te zien. We staan al even te wachten in de snikhete zon als iemand van Gemenis Bus komt aanlopen en onze tickets controleert. Als we vertrekken is het slechts voor 5 minuten, want aan het einde van San Pedro krijgen we direct paspoortcontrole. Dit keer alleen een stempeltje dat we het land weer verlaten. Dan begint eindelijk de busrit over de Andes. We klimmen steeds hoger en hoger en het is prachtig weer. Bij Paso Jama gaan we de grens over naar Argentinië. Daar krijgen we weer paspoortcontrole. Dit keer worden de paspoorten ingescand en krijgen we nieuwe stempels. Na de controle begint langzaam de afdaling. Het oversteken van de Andes is toch heel anders dan we gedacht hadden. De Andes blijkt namelijk op enorme hoogte, ruim 4.200 meter, heel vlak te zijn. De bergtoppen zijn niet puntig maar heel rond van vorm en ontzettend droog. We komen langs diverse hooggelegen meren en wat kleine zoutvlaktes.

De afdaling vanaf Paso Jama naar Argentinië.

Als we aan de Argentijnse zijde dalen zien we ook de eerste wolken sinds we uit Nederland vertrokken zijn. Eerst zijn die kleine wolkjes nog wel leuk, maar hoe verder we dalen via mega veel haarspeldbochten, hoe dichter de bewolking wordt. Hierdoor hebben we minder zicht op de prachtige afdaling. Zodra we helemaal benenden zijn, gaan we de Ruta 9 op. Overal is politiecontrole. Dit blijkt heel normaal te zijn. Af en toe wordt er een bus of auto uitgepikt en gecontroleerd op goederen uit Bolivia (waaronder de coca bladeren). Het wordt al snel donker en als we bij Jujuy aankomen hebben we een complete cultuurschok: armoede, huisjes met golfdaken, afgebrokkelde huizen en enorm veel mensen. Ook hebben we bijna een botsing met een auto die geen voorrang verleende aan de bus. We rijden verder door een gigantisch droog gebied waar diverse branden zijn geweest, wat zichtbaar is door de zwarte vlekken in de bermen en de zwartgeblakerde boompjes. De chauffeur blijkt niet goed tegen file te kunnen, want als het even kan gaat hij inhalen op plekken waar wij dat niet zouden doen.

Rond acht uur Argentijnse tijd komen we dan eindelijk na diverse files aan in Salta. Gelukkig hebben we al een hotel geboekt. Het is even zoeken in het donker, maar al snel zijn we in de juiste straat waar Hotel del Antigvo Convento zit. De kamer is ontzettend luxe, met een groot bed en een heerlijke constant warme douch! En aan dat laatste waren waren we echt even toe. ´s Avonds eten we in een restaurantje vlak bij het hotel en vallen terug op de kamer als een blok in slaap. Zo´n lange busrit en toch best wel vermoeiend.

De straat Caseros nabij ons hotel.

Maandag 30 augustus 2010. Vandaag zouden we een auto huren en richting het noorden rijden, maar eigenlijk willen we Salta beter verkennen. Het is een koloniale stad met prachtige gebouwen. Bovendien is een rustdag ook niet verkeerd. Dus na het ontbijt lopen we het centrum in en bezoeken het prachtige Plaza 9 de Julio met de pastelkleurige cathedraal. Ook diverse winkelstraten lopen we door. Helaas gaan alle winkels rond één uur dicht, dus besluiten we een restaurant op te zoeken om uitgebreid te lunchen. Daarna gaan we naar een antropologisch museum aan de voet van een berg. Terug in het centrum doen we nog een rondje langs wat winkels die om half vijf weer open zijn gegaan. Even lekker slenteren door een stad is net leuk voor een dag. Dat Argentinie een vleesland is, dat wisten we. Maar dat als je een gerecht besteld in ene restaurant dat je gelijk voor drie besteld, dat wisten we niet. Een spies met vlees is niet een normale 20 cm, maar 50 cm! En een entrecote is niet een klein stukje, maar 750 gram. Tja, probeer dat maar eens op te krijgen...

Dinsdag 31 augustus 2010. Vandaag stappen we in de auto richting het noorden. We nemen niet dezelfde weg als de bus richting het noorden, want dat was behoorlijk saai. we nemen een bergweg met voldoende bochten en vergezichten. Eerst maar even de hectische stad uitkomen. Voorrangregels kennen ze namelijk niet. En stoppen voor een zebrapad dat doe je gewoon niet...