Hoog en droog

Dinsdag 31 augustus 2010. Zoals geschreven hebben we de bergweg genomen. De weg heeft ontzettend veel bochten en vergezichten. Helaas was er nog weinig groen te ontdekken vanwege de enorme lange periode van kou en droogte. Ondanks dat was de bergrit wel erg mooi. Helaas bleek de auto een zeer irriterende hik te hebben. Alleen bij het steeds meer gas geven werd het iets minder. Maar ja, in de bergen is dat toch niet zo verstandig. Toen we bij Jujuy aankwamen hebben we Hertz opgebeld en konden we de auto omwisselen in het centrum van Jujuy. In één van onze eerdere berichten schreven dat we daar niet naar toe wilden. Maar met een hikkende auto rijden is ook geen optie. Dus wij het centrum in. Overal is het gigantisch druk; auto´s, brommers, vrachtwagentjes, bussen en veel voetgangers. De scholen waren uit... Oftewel, drukker kan het niet. We konden het eerst niet vinden, dus we hebben het hele centrum vier keer gezien. Uiteindelijk bleek dat we met de auto een vrij-van-auto´s-winkelstraat in moesten. Tja, hoe moet je dat nou weten? Bij Hertz de auto omgeruild en snel de stad weer uit (wat een stuk makkeljker ging doordat het véél rustiger was). ´s Middags aangekomen in Humahuaca waar we een uitstapje over gravel hebben gemaakt richting de berg Pukara. Dit is de grootste, roodgekleurde berg van Argentinië. Terug in Humahuaca bij het busstation gegeten. Zoals eerder geschreven is alles groot hier. Zo ook de tosti´s; 25x25 cm!!!

Prachtige wandeling door de bergen van Purmamarca.

Woensdag 1 september 2010. Na een typisch Argentijns ontbijt (getoast stokbrood met zoetigheid) zijn we weer richting het zuiden gereden. Bij Uquia, een heel klein dorpje met een prachtig wit kerkje tegen een rode bergwand, zijn we langs de kerk het dorpje door en weer uitgereden. Bij toeval kwamen we op een gravelweg naar ´Las Señoras´. Een prachtig stuk dat uiteindelijk bij een vallei uitkwam met schitterend gekleurde bergen. Terug op de weg naar het zuiden werd het steeds bewolkter. Bij Purmamarca brak het even open. Dus hebben we een mooie wandeling langs de berg met minstens zeven kleuren gemaakt. Als we bij de auto zijn is het helemaal bewolkt geworden. Tijd voor lunch! Verder naar het zuiden is het afgekoeld naar 6 graden. Het is zo bewolkt dat we op de snelweg nog geen 100 meter zicht hebben. Doordat een vrachtwagen voor ons rijdt zien we waar we naar toe moeten. We nemen toch maar de autopiste i.p.v. de bergweg naar Salta. Veiliger maar wel enorm omrijden. Rond vier uur komen we aan bij Casa Hernandez in San Lorzenzo, waar we hartelijk ontvangen worden door Rijkje. Zij geeft ons samen met de andere gasten die vlak na ons arriveren een rondleiding door hun mooie huis. Ze hebben een zitkamer met uitzicht op de tuin, een grote eetkamer, een lees- en televisiekamer en een grote keuken. De kamers zijn prachtig. Na de rondleiding heeft Rijkje uitleg over Salta en San Lorenzo. De autorit die we morgen en overmorgen gaan maken is te lang voor twee dagen. Dus we moeten keuzes maken. Ook weten we nu dat de verbranden stukken grond te maken heeft met een feest. De mensen bedanken Moeder Aarde voor de vruchtbare grond. Als Alex thuis komt kletsen we onder het genot van een lokaal biertje tot ´s avonds laat.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we dus een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Eerst maar eens ontbijten.