Genoeg te doen hier

Dinsdag 24 augustus 2010. Dat Chilenen klein zijn is overal aan te merken. Aan de deuren, de tafeltjes, het toilet, maar vooral aan het bed. We slapen op een bed dat voor een tweepersoons bed moet doorgaan. Maar eigenlijk is het net iets breder dan een twijfelaar waarbij onze voeten over de rand bungelen. Afgelopen nacht weer rond één uur wakker. Helaas vielen we net lekker in slaap toen de wekker om half vier ging.

Rond vier uur worden we opgehaald door dezelfde gids als gisteren, Paul. Het lijkt minder koud als gisteren. Maar dat kan ook komen doordat we meer lagen kleding aan hebben. We zitten in een andere bus en nemen plaats op de achterbank die nog vrij is. Naast de vier Duitsers zitten er ook twee Nederlanders bij. De weg naar El Tatio is 90 km lang en het duurt bijna twee uur. Buiten wordt het steeds kouder. We gaan dan ook steeds hoger en hoger. Door de volle maan kunnen we onderweg genoeg zien. Alleen is het zo vroeg dat we allebei in slaap vallen, ondanks de vreselijk hobbelige weg.

Vlak voor zonsopkomst komen we bij de geisers aan. De ijsbloemen staan op het raam. Het is vreselijk koud buiten. Bij de geisers lopen we gewoon door het geiserveld van de ene naar de andere geiser. Ongelovelijk dat ze geen paden of andere bescherming aan hebben gebracht in het kwetsbare gebied. Het water van de geisers stroomt alle kanten op. Veel stukken grond zijn bedekt met een dunlaagje ijs. Het is daarom voorzichtig lopen.

De stoom is heerlijk warm om even je handen te verwarmen. We lopen langs verschillende geisers. Helaas is het meer stoom dan dat er daadwerkelijk een kolom water de lucht in wordt gespoten. De hoogste komt slechts tot drie meter. De stoomwolken komen wel enorm hoog. Met een opkomende zon is het een geweldig gezicht. Het eenvoudige ontbijt kan het niet meer kapot maken.

Even later zitten we bij een warmwaterpoel. Het is veel te koud om te zwemmen. Maar even met de voeten in het water warmt het hele lijf weer op. Op de terugweg zien we van heel dicht bij vicuna's lopen en ook een nandu (een soort kleine struisvogel). Als het busje een heuvel op moet, het allerhoogste punt van de dag o 4.600 meter, halen we het niet. Gevolg is dat we lopend en het busje duwend naar boven moeten. Een flinke inspanning op de hoogte, maar wel met een geweldig uitzicht.

We komen nog langs een cactusvallei. Deze cactussen hebben een beschermde status gekregen, omdat ze gekapt werden voor het hout. De cactus groeit slechts vijf centimeter per jaar. De hoogste is bijna tien meter. Bij een brug stoppen we zodat we foto's kunnen maken van diverse watervogels. Daarna rijden we terug naar San Pedro waar we rond half één zijn.

We moeten nog de trip naar Uyuni bevestigen, dus daarna doen we wat inkopen voor aankomende dagen. Om drie uur gaan we met de volgende excursie mee: Valle del Luna (maan vallei). In hetzelfde busje als vanmorgen rijden we de heuvels in. In het gebied zijn diverse bergketens. Het kustgebergte, de Andes en een zoutgebergte. Die laatste is maar 145 km lang. We maken een wandeling door een kloof waar we uitleg krijgen over het ontstaan van het gebied en diverse rotsformaties. De volgende stop is bij een enorme duin, ontstaan door gesteente dat langs elkaar heeft geschuurd.

Als we op de asfaltweg draaien, zien we een guanaco vlak langs de weg staan. Hebben wij even mazzel! Vlak voor San Pedro stoppenwe om de zonsondergang te zien. De bergen kleuren prachtig rood. Het is zo mooi dat het gewoon niet is vast te leggen op de gevoelige plaat. Alleen op het netvlies.

Terug in San Pedro nemenwe afscheid van de Duitsers, want wij reizen morgenochtend naar Bolivia. Nadat we alle spullen hebben gepakt, eten we bij het restaurant waar we eerder hebben gegeten.

We zijn best wel moe na zo'n lange dag, dus om half tien gaat het licht uit. Even goed slapen zodat we de volgende dag weer helemaal uitgerust zijn voor de trip naar Bolivia.

Woensdag 25 augustus 2010. Vroeg wakker. Alle spullen ingepakt en ontbijt gemaakt. Om kwart voor acht lopen we naar Cordillera Traveller waar we onze reisgenoten leren kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia.