Op weg naar de zon (en winter)

Voordat we vertrekken van huis, lijkt het wel of we altijd moeten haasten. Hoe vroeg we ook opstaan. Het maakt niet uit. Hoe goed en uitgebreid onze reis is voorbereid, rugtassen inpakken moet altijd de laatste dag. Maar doordat gisteravond de telefoon roodgloeiend te keer ging, kwamen we daar niet aan toe. Iedereen wilde ons een goede en veilige reis wensen. Ontzettend bedankt allemaal!

Vanmorgen werden we heel vroeg wakker. Nog in het werkritme zullen we maar zeggen. Of zijn het gewoon reiszenuwen? Nadat het huis schoon gemaakt was voor onze gasten, de was gedaan was, werd het tijd om de rugtassen in te pakken. Alles past er in. Alleen het statief moest losgekoppeld worden om in de tas te passen. Uiteindelijk waren we één minuut voor tijd klaar. We werden opgehaald door de ouders van Brenda en naar Schiphol gebracht. Bij het inchecken bleek dat we 10 kg aan handbagage per persoon mochten meenemen. Dat gaat dus wel lukken. De rugtassen wogen bij elkaar nog geen 25 kg. Het normale gewicht van één koffer. We worden direct ingecheckt voor de nachtvlucht vanaf Madrid naar Santiago. Eenmaal door de douane begon dan eindelijk het vakantiegevoel. In het restaurant hebben we lekker gegeten. Brenda een wokschotel met rijst (dat moet ze bijna vier weken missen) en Niels een broodje en een kopje soep.

Tijdens onze maaltijd wordt een gate wijziging doorgegeven. We moeten naar B23 gaan. Na het eten lopen we naar de gate. Bij de gate is amper plek. Het toestel zal toch niet vol zitten? Iberia heeft een partner Japan Airlines, dus overal zitten kleine oosterse mensjes om ons heen. Het toestel heeft vertraging.Gelukkig hebben we twee en een half uur overstaptijd in Madrid. Even later rolt het vliegtuig binnen naar de gate. Het is een Airbus 321. We kunnen als één van de eerste instappen, want rij 23 t/m 35 wordt omgeroepen en wij zitten op rij 27, links achter de vleugel. Die Japannertjes zitten al op de eerste rijen. Tja, ze spreken vast alleen 'Tjangpang' taal. Het vliegtuig zit niet vol en wij hebben dus drie stoelen ter beschikking. We vertrekken om 19:47 van de gate. We taxiën naar de startbaan vlak voor Schiphol. Het duurt nog geen drie minuten voordat we los zijn van de grond. De vlucht gaat prima. Heerlijk zonnig weer en weinig bewolking. Alleen een beetje heiïg. We zijn vanmorgen zo vroeg opgestaan dat we allebei een beetje liggen te dutten. We hebben de pyreneëen helemaal gemist.

Om kwart voor tien moeten we de gordel weer om voor de landing. Het is nog steeds helder buiten. Alleen is de zon al onder. Om 22:03 landen we op Madrid. Een superzachte landing. Nog nooit meegemaakt dat we ons afvroegen of we al geland zijn. Heel bizar. Als we naar de terminal rijden komen we langs de intercontinentale Terminal 4S. Daar vertrekken we straks weer. Tien minuten later kunnen we van boord.

We lopen door de prachtige terminal en zien op een scherm dat we naar gate U62 moeten. We lopen richting de roltrappen en met een lift komen we beneden bij de metro. Het duurt een paar minuten voordat we kunnen instappen. Al snel vertrekt de automatische metro, dus zonder machinist, om vier minuten later
weer te stoppen bij Terminal 4S. Als we een stel roltrappen omhoog hebben genomen krijgen we paspoort controle. Pas over een uur kunnen we aan boord van het volgende toestel.

Als we bij de gate aankomen, staat het toestel er al. Benieuwd of het vol zit. Hopelijk is er wat vrij, waardoor we lang uit kunnen slapen tot morgen ochtend. Om kwart voor twaalf kunnen we naar binnen.

'Even' een stukje vliegen over de oceaan. Dus tot morgen!

Staking? Nee toch?

Heb je net alles voor de reis geregeld: excursies vastgelegd, hostels en hotels geboekt, bustickets en vliegtickets geprint. En dan wordt er op 4 augustus een klein berichtje op nu.nl geplaatst. 'Luchtverkeersleiders in Spanje gaan deze maand in staking uit protest tegen loonsverlagingen en beroerde arbeidsomstandigheden.' Die gekken zijn van plan om in de derde week van augustus drie dagen achter elkaar te gaan staken. En je raadt het natuurlijk al. Dat zijn precies de dagen dat wij via Madrid naar Chili vliegen. 

Direct geïnformeerd naar alternatieve vluchten. Met Lufthansa was eigenlijk de enige optie. Wel met extra omboekingskosten en een veel langere reistijd. Dan toch maar even wachten. Na diverse onderhandelingen tussen regering en bond leek het er even op dat ze de stakingen zouden afblazen. Maar nadat afgelopen vrijdag de onderhandelingen stopgezet werden - ze kwamen niet verder dan 7 van de 12 eisen - bleef de dreiging van een staking. Na het weekend op maandag of dinsdag wilden de partijen weer opnieuw om de onderhandelingstafel zitten. Maandagavond waren alle alternatieve en betaalbare vluchten helaas volgeboekt.

Wetgeving
In Spanje doen ze dingen soms heel anders. Zo hebben ze een fantastische wet. Indien je gaat staken moet je dat minimaal 10 dagen ervoor aankondigen. Dus wij hoopten na afgelopen vrijdag dat ze voorlopig niet verder gingen onderhandelen en pas aankomende donderdag verder gingen onderhandelen. Want dat zou betekenen dat als ze gaan staken het op z'n vroegst een dag na ons vertrek is. Echter werd gisteren in de Spaanse krant 'El Mundo' geschreven dat vandaag om 12 uur de onderhandelingen hervat worden. Niet echt goed nieuws dus, tenzij ze tot een akkoord komen. De hele middag en avond gewacht. En zojuist kwam het verlossende woord: 'De Spaanse luchtverkeersleiders gaan niet staken in augustus'. Luid gejuich vanachter onze computers. We gaat toch! Of we terugkomen is dan nog de vraag. Maar dat vinden we toch iets minder erg...

Voorbereid op reis

Natuurlijk hebben we ook een vaccinatie voor Gele koorts nodig. Slechts een klein prikje onder de huid bij de elleboog. Dachten we net op de grens van het Gele koorts gebied te zitten, is het juist daarom verplicht! Doordat we van Argentinië naar Brazilië reizen en dus een land uitgaan waar Gele koorts voorkomt en het andere land in gaan waar het ook voorkomt, is een vaccinatie zelfs vereist. Als we geen vaccinatie hebben kunnen we een flinke boete krijgen bij de grens of niet eens in het land toegelaten worden. Gelukkig is het niet nodig pillen te slikken tegen malaria. Preventief insmeren met DEET wordt wel aangeraden. Dus dat doen we dan maar netjes. Al is het maar om de muggen op afstand te houden i.v.m. een muggenallergie van Brenda.

Ook kregen we bij de GGD advies over reizen op grote hoogte. Zoals boven de 3.000 meter niet meer dan 300 meter per overnachting te stijgen. Slapen we de eerste nacht op 3.500 meter hoogte dan mogen we de volgende nacht op maximaal 3.800 meter slapen. Uiteraard kunnen we overdag wel naar hoger gelegen plekken reizen. We kregen zelfs het advies om die vieze bittere coca-bladeren te kauwen of thee van te drinken. Het schijnt te helpen tegen de hoogteziekte. Al staat er overal in de boekjes dat het verboden is deze verdovende middelen de grens over te nemen naar Chili of Argentinië. Tja, dan zet je er toch wel vraagtekens bij...

Aftellen: nog 30 dagen

De spanning stijgt. Het aftellen is begonnen: nog 30 dagen voor vertrek. Het huis werd afgelopen week op z'n kop gezet, omdat de spullen voor de vakantie overal in het huis lagen. Na lang zoeken ligt alles uiteindelijk op één hoop. Het onderdeel kleren zal nog het lastigst zijn. We vertrekken hartje zomer uit Nederland, maar in Chili, Bolivia en Argentinië nadert het einde van de winter. Vooral op de hoogvlakte van Chili en Bolivia kunnen we zeer koude nachten verwachten van -10 graden Celsius. Terwijl het overdag weer tot 25 graden kan oplopen. We reizen ook door verschillende gebieden. Van woestijn en hoogvlaktes (puna) door nevelwoud, moeras en subtropisch regenwoud. Dat betekent dus veel laagjes kleding mee.

We kwamen er afgelopen weekend achter dat we waarschijnlijk toch nog een vaccinatie nodig hebben voor gele koorts. Dat is dan één van de weinige prikken die we nog niet hebben gehad. Gele koorts wordt overgedragen door muggen die voorkomen in tropische regenwouden. Maar of ze ook actief zijn in de winter is een vraag die we voorleggen aan de GGD. Dat geldt ook voor de malariamuggen. De overige vaccinaties hebben we afgelopen jaren wel gehad. Zowel DTP als Hepatitis AB. Niet dat vaccinaties halen een leuke bezigheid is, maar wel een noodzakelijke. Dus de afspraak bij de GGD in Alkmaar is gemaakt.

Ondertussen zijn we ook verder met de reisplannen. De autohuur in Salta is rond en ook wat overnachtingen in en rondom Salta. We blijven een nachtje slapen in B&B Casa Hernández, wat ten westen van Salta in Villa San Lorenzo ligt. De Nederlandse eigenaren, Alex en Rijkje runnen het hostel al een aantal jaar. Deze week hebben we ze gebeld en er is nog één kamer voor ons vrij. Het zwembad ziet er ontzettend mooi uit, maar op dit moment is het er slechts 5 graden. Beetje koud om in te zwemmen. Tenzij je van een zeer frisse duik houdt.

Doordat we door veel verschillende gebieden reizen, zullen we veel verschillende vogels zien. Hopelijk zien we de drie soorten flamingo's die voorkomen in Zuid-Amerika: Andes flamingo, Puna flamingo en Chileense flamingo. Allemaal staan ze op de rode lijst van bedreigde diersoorten. In het noordwesten van Argentinië tegen de grens met Bolivia bezoeken we Laguna de los Pozuelos met 44 vogelsoorten. Dit meer ligt op een hoogte van 3.650 meter. Het kan er 's nachts zo koud worden, dat de poten van alle waadvogels vast vriezen. Gelukkig blijven wij er niet overnachten.

We hebben er ontzettend veel zin in. Nog even 30 dagen en wat uurtjes wachten en dan gaan we eindelijk...

Nog veel te regelen

Nog vol in de oranje-mood zijn we nog steeds druk bezig met de voorbereidingen. Het nationale voetbalteam van Argentinië is naar huis gestuurd door de Duitsers. Dus wij kunnen ze weer bereiken! Bellen is soms toch makkelijker dan e-mailen. Al is ons Spaans niet om aan te horen. Blij zijn we als ze aan de andere kant van de oceaan een beetje Engels proberen te spreken. Gelukkig hebben we een handig hulpmiddel gekocht: de boxo. Super handig om je enigzins verstaanbaar te maken zonder een woord te spreken! Gewoon even aanwijzen wat je wilt en ze snappen het. Al werkt dat natuurlijk alleen als je face-to-face staat.

Ondertussen zijn we druk bezig met alle voorbereidingen. De overnachtingen in San Pedro de Atacama is bijna rond. De 4-daagse excursie naar de Uyuni woestijn in Bolivia is vastgelegd. Nog even een busticket regelen van San Pedro naar Salta en de autohuur. Dan zijn voor de eerste helft van de reis de belangrijkste onderdelen geregeld. Na wat verder verdiepen in het laatste deel van de reis, hebben we besloten meer tijd uit te trekken voor de watervallen van Iguaçu. We kunnen prachtige wandelingen doen aan beide kanten van de grens. Dit houdt in dat we een dag minder in Esteros del Ibera verblijven. Op zich niet zo erg, want de excursies die we daar gaan doen kunnen ook in drie in plaats van vier dagen.

Het blog is uitgebreid met informatie over de landen die we gaan bezoeken. Ook een routebeschrijving en een dag-tot-dag-programma is toegevoegd. Wil je ons blog op de voet blijven volgen? Vul dan je e-mailadres in aan de rechterkant om je op te geven voor de mailinglijst. Zodra een bericht wordt geplaatst krijg je direct een e-mail.