High attitude in Bolivia

Woensdag 25 augustus 2010. Om kwart voor acht leren we bij Cordillera Traveller onze reisgenoten voor de aankomende dagen kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia! Net aan de rand van San Pedro krijgen we paspoort controle. Erg raar, omdat we voorlopig de grens niet over gaan. Eerst gaan we nog over asfalt, maar al snel gaan we van de weg af over gravel. Tien minuten later komen we bij de Boliviaanse grens waar we overstappen op de jeep. De paspoort controle is een lachertje. Hoe moeilijk ze in Europa doen, zo makkelijk gaat het hier. Het douane kantoor hangt vol met oude verkleurde posters en een foto van de president. Het gebouwtje is oud en versleten. Gewoon even je paspoort laten zien, wat stempeltjes en we kunnen weer verder.

Op 4.300 meter hoogt pompt Ruben even de achterband op.

Onze bestuurder heet Ruben. Hij rijdt als een zeer ervaren gids door het gebied. Af en toe steekt hij een stukje af om vrachtwagens te ontwijken, dwars door het gebied met rotsen en zand. De kleuren zijn ongelofelijk mooi en gevarieerd. Telkens als we willen stoppen voor foto's lacht Ruben breed uit. Hij vertelt veel, alles in het Spaans. Hij blijft maar door gaan, terwijl we de helft maar begrijpen. We komen langs diverse gekleurde meren. Allemaal even bijzonder. Bij het zoutmeer nemen Brenda en Martin een duik in een warmwaterpoel. Net als we er in duiken komt er een enorme zandstorm over. Compleet gezandstraald! Het water is zo warm, dat je geen zin hebt om eruit te gaan. Heerlijk! Niels heeft ondertussen echt prachtige foto's gemaakt. Even later gaan we weer verder en komen langs bizarre rotsformaties. Deze zijn vernoemd naar Salvador Dali, vanwege de gekke vormen. Aan het einde van de middag stoppen we bij Laguna Colorado voor de lunch. Hier slapen we op 4.300 meter hoogte. Je moet echt de juiste attitude hebben op deze hoogte. Ons lichaam is namelijk helemaal niet ingesteld op deze hoogte. Nog geen week geleden zaten we nog thuis onder het zeeniveau. Het hoogste punt van vandaag was ongeveer 4.970 meter. We komen allemaal aan met een flinke hoofdpijn. Het eten, een coca thee en wat rust doen wonderen. De nacht zal behoorlijk koud worden.

Donderdag 26 augustus 2010. Zo, dat was vannacht even koud zeg. De hoogte merken we ook. 's Nachts diverse keren wakker geworden met hoofdpijn en moeilijkheden met adem halen. Na het ontbijt vertrekken we om acht uur. We gaan door de Siloli woestijn, met vreemde rotsformaties. Daarna gaan we langs diverse hooggelegen en gekleurde meren. Er fourageren grote groepen flamingo's. Als we halverwege de middag in Chuvica aankomen, vertelt Ruben dat er een probleem is en dat we moeten wachten. Zal het eindelijk een nieuwe achterband zijn? Hij kijkt namelijk de hele dag uit het raam naar de achterband. Als hij de auto weer in komt, begint hij in het Spaans te ratelen en we begrijpen er geen van allen wat van. De enige woorden die we opvangen zijn problema en carne. Oftewel, er zijn problemen en het heeft met vlees te maken. Wij proberen uit te leggen dat we naar het zouthotel willen en het niet erg is als er geen vlees is. Dan maar soep met brood. Geïrriteerd stapt hij weer in en rijden we verder de woestijn in. De ietswat gespannen sfeer wordt erger als hij elke tegemoet komende jeeps tegen houdt en om vlees vraagt en 'nee' krijgt te horen. De zon gaat al bijna onder en uiteindelijk belanden we toch in het zouthotel aan de rand van de zoutvlakte Uyuni. Het hotel (beetje te luxe benaming) is compleet gemaakt van blokken zout. Alles, behalve het toilet en de lampen. Uiteraard zijn we zeer benieuwd naar het avondeten. Het is soep met brood. Daarna komt toch het vlees. Er is kip voor iedereen! 's Avonds zien we een prachtige sterrenhemel en daarna komt de maan op. Nog nooit zoiets moois gezien!

Samen op de zoutvlakte Uyuni.

Vrijdag 27 augustus 2010. Absoluut beter geslapen. Wel weer vroeg op om de zonsopkomst te zien op de zoutvlakte. Een redelijk ontbijt en dan snel de zoutvlakte op. In het donker gaan we op pad. Alles is zo ongelofelijk wit. Niet normaal. Hoe ver we ook kijken, alles is wit. De totale oppervlakte is 12.000 km2. Als de zon op komt stoppen we voor wat foto's. Niet veel later zijn we bij een eilandje midden in de zoutvlakte. Hier groeien mega grote cactussen. Al wandelend verkennen we het eiland. Sommige cactussen zijn wel 10 meter hoog. Met de auto gaan we verder over de zoutvlakte. Supervlak is het gebied. Sommige auto's verdwijnen gewoon in de verte. Midden op de zoutvlakte stoppen we voor het maken van wat grappige foto's.

Martin, Takeru, Brenda en Niels.

In het eerste dorpje dat we tegen komen hebben we lunch: spaghetti, snitzel en aardappelen. Na de lunch rijden we door naar Uyuni. Er is een festival gaande met muziek en in traditionele kleding dansende mensen. Prachtige foto's kunnen maken. Om drie uur vetrekken we weer vanaf het kantoor van Cordillera Taveller en nemen we afscheid van Martin die verder reist naar het noorden van Bolivia. De nieuwe chauffeur heet Eduardo, voorin zit een Engelsman Mark genaamd. En wij zitten met Takeru in het midden op de achterbank. Na een half uur zijn we de Boliviaanse muziek zat en gaat onze iPod aan. We rijden over een stoffige maar vooral rechte piste richting Villa Mar waar we overnachten. Bij San Cristobal stoppen we even om de benen te strekken. We lopen een overdekte markt in. Niels wil een broodje ham kopen, maar als hij wil betalen, heeft hij te groot geld. Een man die daar zit kan wisselen maar het is nog steeds te groot. Uiteindelijk krijgt Niels het broodje van de man. Super aardig.

Het is nog twee uur rijden naar Villa Mar. We gaan door een zeer verlaten landschap. Dan is de weg afgesloten en zwaait een man bij het begin van de wegwerkzaamheden. Er ligt geen asfalt maar ze zijn bezig de piste vlakker te maken. We worden bijna aangereden door een machine. Verderop staat een vrachtwagen met één wiel op de weg en de rest ernaast. Niet veel verder wordt een band verwisseld. Hopelijk blijft bij ons alles heel. Voor ons ligt een enorm groot dorp tegen de bergen. Maar als we dichterbij komen zien we dat het dorp rotsformaties zijn. Hier gaan we van de weg af en rijden zonder bordaanwijzingen de middle of nowhere in. Langszaam gaat de zon onder. We zien in de graslanden nandu's (een soort kleine struisvogel) lopen. Maar ook lama's en vicuna's. Rond half zeven komen we aan in Villa Mar, waar onze chauffeur geld moet betalen voor hij het dorpje in mag. Bij het hostel pakken we uit en is het wachten op het avondeten. Niels en Takeru voetballen buiten een beetje. Na het eten liggen we al snel op bed. Morgen weer vroeg op.

Zaterdag 28 augustus 2010. Slecht geslapen door de hoogte. Iedereen is blij als de wekker om half vijf gaat. Snel inpakken en wegwezen uit deze koude boel. Helaas duurt het nog erg lang voordat de zon opkomt. De chauffeur gebruikt de verwarming niet en de ijssterren staan op het raam. De terugweg duurt lang en is verschrikkelijk slecht: hobbelig, veel bochten, smalle kloven en hoge bergpassen. Maar de kou is het aller ergst. Wellicht is de verwarming kapot doordat de auto al meer dan 250.000 km heeft gereden en de helft van de meters het ook niet doen. Rond acht uur komt de zon over de bergen en stoppen we bij dezelfde warmwaterpoel als op de heenweg. Dit keer alleen pootjes in het water. Gewoon te koud om er in te duiken. Rond negen uur zijn we bij de Boliviaanse grens en krijgen we na de benodigde stempels een ontbijtje. De wind is hard en koud, dus we willen snel afdalen naar San Pedro. We stappen over op een busje en beginnen aan de afdaling. In een uur tijd van 4.600 naar 2.400 meter. Bij de grenscontrole in San Pedro begint het lange wachten. Eerst paspoortcontrole en visum, daarna tassencontrole. Niet veel later komen we aan in San Pedro en nemen we afscheid van Takeru. Bij het hostel is niemand te vinden. De schuifpoort is los en als we richting de kamers lopen hangt er een briefje aan het raam dat we kamer twee hebben. Wat ontzettend lief van Teresa dat we de kamer al kunnen gebruiken. Even lekker douchen en de was doen.

We zijn blij dat we weer op een normale hoogte zitten. Bolivia was afzien, maar het was het absoluut waard! Morgen nog één keer de hoogte in, om de Andes over te gaan naar Argentinië.