Van bijna niets naar alles

Lekker gebak bij Posada de Campo.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het laatste. Na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van de vier Duits sprekende Belgen (waar we Engels mee praten) die we aankomende vrijdagavond weer ontmoeten in en lokaal restaurant in Salta. Ook nemen we afscheid van Rijkje. Het was gisteravond echt heel gezellig. We rijden richting het zuiden en hopelijk beter weer: droger en warmer. We gaan over de Ruta 68 naar Cafayate. Het voelt alsof we van Maastricht naar Groningen rijden via alle kleine dorpjes en B-wegen. Op aanraden van Rijkje stoppen we voor een lunch bij Posada de Campo. Het is een schattig klein restaurantje aan de doorgaande weg. En ze verkopen er taart. Dat gaat natuurlijk mee voor vanmiddag! Het volgende plaatsje is Alemania, een oud rangeerterrein voor treinen. Nu helemaal verlaten. Daar vlak bij zien we de eerste Andes condors vliegen in de mist. Wat zijn dat toch enorme vliegende deuren. De kloof waardoor we rijden lijkt steeds smaller en hoger te worden. Na heel wat kilometers wordt het zicht beter en komt zelfs de zon door. We rijden door de Quebrada de las Conchas. De bergen zijn in diverse bizarre rotsformaties geslepen door water en wind.

Quebrada de Conchas.

We stoppen op diverse punten, waaronder La Garganta del Diablo (Duivelskeel). Het is een enorme smalle hoge kloof door water uitgeslepen, waar we inlopen en klimmen om aan het einde bij een enorme schuine wand te komen. We rijden verder richting Cafayate en de kloof wordt weer breder met een brede rivierbedding en mooie vergezichten. Aan het einde van de kloof nemen we een gravelpad richting een blauwe berg. Als we een stuk hebben gereden zijn de kleuren overweldigend. We dachten in Purmamarca veel gekleurde bergen te hebben gezien, maar deze zijn echt veel imposanter. Zo groot en zo veel gekleurde lagen. Prachtig! Het valt gewoon niet goed op foto vast te leggen. In Cafayate vinden we een overnachting in een hostel bij een Zwitsers leraresje. 's Avonds live muziek in het restaurant aan het hoofdplein.

Quebrada de las Fletchas.

Vrijdag 3 september 2010. Vroeg op voor een lange reisdag. Na een snel ontbijtje stappen we om kwart over acht in de auto richting Cachi over de bekende Ruta 40. Op de bordjes staat 4.342 km. Oftewel, het is nog zoveel kilometer naar het einde van deze Ruta 40 in Rio Gallegos in het zuiden van Argentinie. Wij rijden echter naar het noorden langs enorm grote nieuwe wijngaarden. Dit gebied staat bekend om de witte wijnen. We rijden zo van het asfalt op een zand- en grindweg. We passeren hele kleine dorpjes, sommige zelfs met een kerkje of een schoolgebouwtje. Naarmate we verder het gebied inrijden, worden het nog maar kleine hutjes en wat geiten die er rond lopen. En soms een enkel hutje van klei en wat stro. Bijna niets dus. We komen na bijna anderhalf uur over gravel rijden door de Quebrada del Fletchas. Oftwel, de kloof van de pijlen. Heel bizar. Het is net of hier de aarde met 45 graden is gedraaid. De bergen lijken op scherpe pijlen die schuin in de grond staan. Twee uur na vertrek zijn we in Angastaco waar we weer omkeren. De weg naar Salta via Cachi is te lang en te slecht om met een gewone auto in een dag te doen. De terugweg gaat een stuk sneller en rond half twaalf zijn we al weer terug in Cafayate waar we de tank volgooien. dan rijden we dezelfde weg terug via de Quebrada de las Conchas. We maken nog diverse fotostops, omdat het licht nu anders is als gisteren. Rond half twee stoppen we weer bij hetzelfde tentje voor een lunch. En weer nemen we een lekker stukje taart mee voor onderweg. We zijn al lang onderweg als we besluiten een koffiestop te maken bij Hotel Dique. Dit ligt aan het grootste kunstmatige meer van Argentinie. Megagroot en genoeg grote huizen langs de rand van het meer. Even na vijf uur zijn we terug in Salta en leveren we de auto in. De auto ziet er niet uit. Helemaal stoffig en modderig van voor naar achteren. Ze zien duidelijk dat we in Cafayate zijn geweest. 's Avonds per taxi naar een heel bekend (onder de lokale bevolking) restaurant: La Cosina del Molino. Als we binnen stappen zijn ook de vier Duits sprekende Belgen aanwezig. We nemen een tafel voor zes en bestellen wat eten. Het is een ontzettend gezellige avond met zeer goede live muziek.

De gekleurde vissershuisjes in de wijk La Bocca.

Zaterdag 4 september 2010. Slechts een paar uurtjes geslapen, want om vier uur gaat de wekker. Om vijf uur zijn we op de luchthaven van Salta. Niet veel groter dan Eindhoven. O ja, de taxichauffeur had een enorme bolle wang. Dan raad je al wat daar in zit om wakker te blijven: cocabladeren. We vliegen met een McDonnell Douglas 80 toestel naar Buenos Aires waar we een taxi nemen naar ons hotel. Deze ligt in het centrum aan de grootste straat van de wereld, de Avenida 9 de Julio. Dit is een straat van 10 rijbanen één kant op. Er wonen hier 13 miljoen mensen! Niet te geloven, alles is groot. We doen een rondleiding door Buenos Aires met Saskia, een Nederlandse die hier al vier jaar woont. Zij vertelt over alle wijken, straten en gebeurtenissen in Buenos Aires. Ontzettend leuk om zo de stad snel te leren kennen. Vooral omdat we hier niet lang blijven. We zien onder andere de wijk La Bocca met de gekleurde huisjes aan de haven, maar ook de dure wijk Palermo met prachtige gebouwen. Buenos Aires is een smeltkroes van bouwstijlen uit Europa. Morgen zijn we van plan om nog wat markten te bezoeken waar op straat de Argentijnse tango wordt gedanst.

In slechts drie dagen zijn we van bijna niets naar alles gegaan.