Van de pampas via de watervallen naar huis

Grote vogels naast de lodge.

Woensdag 8 september 2010. Vroeg op om samen met Guan Ramón op zoek te gaan naar bijzondere vogels op de pampas. Brenda gaat niet mee (het zijn kleine vogeltjes). Guan Ramón gaat met zijn jeep ver de pampas op en na heel wat kilometers draait hij een pad in naar een privé terrein van een Amerikaan. Guan Ramón heeft daar voor twee jaar een vergunning gekregen om het gebied in te mogen en foto's te maken. In ruil daarvoor geeft hij alle gps gegevens door van alle dieren die hij tegenkomt in het gebied. Al snel verschijnen de eerste bijzondere vogels. Twee worden met uitsterven bedreigd. Het lukt ook nog om er een foto van te maken. Brenda heeft ondertussen een wandeling gemaakt en kwam in het bos een groep brulapen tegen. Twee mannetjes, vier vrouwtjes en een jonkie. Rond één uur zijn we allebei weer terug bij de lodge voor lunch. Na de lunch zijn we uitgenodigd bij Guan Ramón om zijn foto's te bekijken. Er zitten echt hele mooie foto's tussen van vogels. 's Middags kunnen we in zijn tuin fotograferen die ook vol zit met vogels. 's Avonds pakken we de tassen in, want morgenochtend vertrekken we op tijd naar Posadas.

Gauchos met hun koeien en paarden.

Donderdag 9 september 2010. Daar zitten we dan. Op het busstation van Posadas. Het is elf uur en over een uur vertrekt onze bus van Empresa Horianski. Klinkt niet echt Argentijns, maar het moet volgens Mauricio wel de juiste bus zijn naar Iguazu. Het is vanaf hier ongeveer nog 300 km. We zijn vanmorgen wakker geworden van de ochtendgeluiden buiten. Geweldig om alle vogels te horen als de zon opkomt. Rond zeven uur staat ons ontbijtje klaar en een uur later stappen we bij Mauricio in de auto. Omdat niet bekend is hoe de wegcondities zijn, wordt er altijd op tijd vertrokken. Gelukkig rijden we met een jeep en de Ruta 41 is op dit moment heel goed. Onderweg komen we diverse gauchos tegen met koeien en paarden. Ook een aantal keer wat nandu's, roofvogels en vele andere vogels. Het laatste gedeelte is voornamelijk beplant met dennebomen voor papier- en houtproductie. Om half elf komen we weer op asfalt. Einde avontuur. Terug in de beschaving. Op naar Posadas waar we voor elf uur aankomen. Mauricio informeert van welk platform onze bus gaat. Ergens tussen 17 en 20. We nemen afscheid en lopen het busstation in waar we plaats nemen op een bankje. Niels haalt heerlijke broodjes bij de bakker. De bus is vroeg en komt aan op perron 19 en Niels gooit de tassen achterin. Als we instappen gaan we niet naar boven maar hebben we beneden cama stoelen. Dit zijn zeer ruime stoelen. Dat valt even mee! We hebben lekkere empanadas voor onderweg. De reis gaat langzaam. Het zijn maar 300 kilometers die afgelegd moeten worden, maar het gaat heuveltje op heuveltje af, dorpje in, dorpje uit, hier een stop en een kilometer verder weer een stop. En dit is nog wel de 'snelle' bus verbinding. Mensen lijken overal wel in- of uit te kunnen stappen. Als de bus vol zit blijven ze staan in het gangpad naast ons. Tja, dat mag hier allemaal. Het landschap verandert compleet. Van de vlakke en eentonig gekleurde pampa rijden we nu door bosrijk gebied met heel veel groen. De huizen zijn niet meer van adobe maar een combinatie van steen en hout. De bus komt om half zes aan in Iguazu. Het hostel is slechts twee blokjes naar beneden lopen.

De Iguazu watervallen aan de Argentijnse kant.

Vrijdag 10 september 2010. Vandaag zijn we naar de Iguazu watervallen geweest. Nog leuker: we zijn oom een tante geworden! Iets te vroeg, maar helemaal gezond. Super trots zijn we. We hebben ontzettend veel kilometers gelopen. Helaas was Isla San Martin gesloten doordat het waterniveau snel zal rijzen en dan is het niet mogelijk om over het eiland te lopen. Wel kunnen we vanaf de verschillende wandelpaden mooie foto's maken.

Zaterdag 11 september 2010. Vandaag weer naar de watervallen aan de Argentijnse kant. We gaan eerst met een treintje helemaal aan de andere kant van het park. Daar hebben ze een loopbrug gemaakt over de rivier naar de watervallen. Aan de rand, waar het water naar beneden valt stuift veel water omhoog. We worden kletsnat, maar doordat het best wel warm is, is een douche wel lekker. Als we het treintje terug nemen stappen we halverwege uit om naar Isla San Martin te lopen. Deze is vandaag wel toegankelijk. Met een klein bootje worden we aan de andere kant van de rivier gezet. We lopen heel wat trappen op naar de diverse uitkijkpunten. We zien enorm groot sort hagedis van zo'n 80 cm. En niet veel verder schrikken we op van zwarte gieren die langs het pad zitten en je aan zitten te staren. Zwaaiend met het statief lopen we langs de gieren terug naar de boot. Met de taxi aan we terug naar het hostel om de tassen op te halen. We gaan namelijk naar Brazilië. Per taxi rijden we naar de grens waar weer diverse stempels worden gehaald, formulieren moeten ingevuld en noem maar op. Grappig is dat we niet uitstappen, maar langs een soort tolpoortje gaan. Ons hostel in Foz do Iguacu ligt downtown. Het is een best wel grote stad. Mega hoge flats en moderne gebouwen. De stoplichten lijken wel op een formule 1 licht i.p.v. groen-oranje-rood.

De watervallen van Foz do Iguacu (Brazilië)

Zondag 12 september 2010. Vanmorgen na het ontbijt hebben we de bus genomen naar de Braziliaanse kant van de watervallen. Een enorme commerciele attractie is het. Maar wel erg mooi. Hier hebben we een goed overzicht op de watervallen. Rond twaalf uur zijn we terug in de stad en pakken we onze tassen. We gaan zo naar de luchthaven van Iguacu en vliegen via Rio de Janeiro (helaas geen lange stop), via Madrid weer terug naar huis. Maandag rond drie uur landen we in Amsterdam. Dan zit onze reis er weer op...

Van de drukte naar rust en ruimte

De drukke zondagsmarkt in San Telmo.

De begraafplaats Recoleta.

Zondag 5 september. Vanmorgen lekker lang uitgeslapen. Niet wakker geworden van de hoogte, snurkende mensen, jetleg of wat dan ook. Het ontbijt staat klaar in de grote kamer aan de voorkant van het pand. Het lijkt wel een balzaal, compleet met houten dansvloer. Omdat we vanavond laat pas de bus pakken, leggen we onze spullen in een afgesloten ruimte. Daarna lopen we de stad in richting de wijk San Telmo. Het is slechts een paar blokken lopen van het hotel. Hier is de grote zondagsmarkt. De zwarte markt in Beverwijk is er niets bij. Overal op straat staan kraampjes met mooie koopwaar. Tango muziek wordt gemaakt of op gedanst. Dit leeft pas echt. Als je een antiek liefhebber bent, dan moet je hier zijn. Veel spullen zijn vroeger uit Europa geimporteerd, omdat de kolonisten dachten dat Argentijnen niets van kunst afwisten. De antiek winkels staan dan ook vol met virtrines met horloges en juwelen. Maar ook complete kasten en glas-in-lood deuren. Na wat uurtjes lopen in de straat Defensa, komen we uit bij Plaza de Mayo (bekend van de dwaze moeders). Vanaf daar lopen we door richting de Obelisk op Avenida 9 de Julio. We lopen door een straat met de hoogste concentratie banken ter wereld. Het zijn niet alleen veel banken, maar vooral mega grote panden die opvallen. We nemen een taxi naar Recoleta, een enorm grote begraafplaats waar de rich and famous liggen begraven. Mega grote graftombes. De een nog groter dan de ander. Een mooie plaats kost al snel 300.000 euro. We vinden ook het familiegraf van Evita Perron. Terug tussen de levenden genieten we van het standse zondagsleven: relaxen in het park, drinken en eten. 's Avonds worden we rond tien uur door een taxi vanaf het hotel naar Retiro gebracht. Dit is het busstation van Buenos Aires. Nog nooit zo'n groot busstation gezien. Er zijn 75 perrons en de bussen rijden af en aan. Het lijkt Schiphol wel met schermen die aangeven wanneer welke bus aankomt of vertrekt en op welk perron. Een grappige busmaatschappij is Tony Tur. Wij rijden met San José, Rapa Tata of Flecha Bus. We weten het eigenlijk niet. Op het scherm staat Rapa Tata, op ons ticket San José en in de bus Flecha Bus. De bus vertrekt om 22.50 uur en vlak daarna krijgen we nog een complete avondmaaltijd. De stoelen kunnen bijna plat (160 graden). Morgenochtend rond zeven uur zijn we in Mercedes. Tenminste, dat hopen we. De buschauffeur keek namelijk zeer bedenkelijk naar ons ticket...

Irupé Lodge met rechts kaaimannen en capibara´s.

Maandag 6 september 2010. We worden allebei wakker als de wekker gaat. Buiten komt de zon bijna op. Het is heel duidelijk dat we over de pampas rijden. Alleen maar droog gras, zo ver als we kijken. Pas rond half acht zijn we in Mercedes. We zijn blij als daar iemand staat met een papiertje en onze namen er op. Dan zitten we dus toch in de juiste Mercedes (er zijn er meer in Argentinië). We stappen over op een jeep en rijden voor nog eens twee en aan half uur over een gravelweg. Onderweg zien we genoeg mooie vogels, kaaimannen en capibara's. Rond half elf zijn we in Irupé Lodge. We dachten dat het vrij basic zou zijn, maar het ziet er eigenlijk heel goed uit. Het centrale gebouw is van hout met een zeer fraaie inrichting. Het ontbijt staat al klaar. De ruime kamer is in een apart huisje op palen aan het moeras met een overdekt terras. 's Middags maken we een boot safari langs rietkragen en moerasgebieden. Genoeg biijzondere vogels te zien! Maar ook capibara's, kaaimannen en een herten. Het avondeten is een feestje: heerlijk lokaal eten op culinaire wijze klaargemaakt en gepresenteerd. Dit is gewoon heel luxe! Nu begint het vakantiegevoel pas echt. O ja, het is hier ongeveer 25 tot 30 graden met een strakblauwe hemel. Wie wil dit nou niet? Slapen doen we met het raam open. Zeer bijzondere nachtgeluiden met kikkers die bijna de hele nacht door een orkest vormen.

Oppassen als we boot in stappen!

Dinsdag 7 september 2010. Vroeg op om een ochtend boot safari te doen. We zijn alleen met de gids. Beter kan gewoon niet. We kunnen in alle rust foto's maken van diverse vogels, kaaimannen en capibara's. Na de lunch gaan we weer met de boot weg, maar dan lopen we na een stukje varen verder het bos in. We zien brulapen in de bomen! Een compleet gezin. We lopen verder door een moerassig gebied en komen een paar kilometer verder uit bij wat capibara's. Hier komen niet veel mensen. Het is ook maar goed dat we hoge schoenen dragen. De gids moet van stronk naar stronk springen om geen water in zijn schoenen te krijgen. Terug bij het hotel liggen we aan het zwembad uit te rusten van alle indrukken. De zon gaat hier rond zeven uur onder. In het schemer vertrekken we weer met de boot voor een nachtsafari. De gids heeft een grote lamp bij zich waarmee we heel makkelijk kaaimannen kunnen vinden. De ogen lichten namelijk rood op. Terug bij de lodge maken we nog wat opnames van het melkwegstelsel. Deze is hier heel goed te zien. Het diner is ook weer fantastisch. Heerlijk eten met een wijntje! Morgenochtend staan we vroeg op om met een vogelfotograaf op zoek te gaan naar kleine vogels in dit gebied.

Van bijna niets naar alles

Lekker gebak bij Posada de Campo.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het laatste. Na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van de vier Duits sprekende Belgen (waar we Engels mee praten) die we aankomende vrijdagavond weer ontmoeten in en lokaal restaurant in Salta. Ook nemen we afscheid van Rijkje. Het was gisteravond echt heel gezellig. We rijden richting het zuiden en hopelijk beter weer: droger en warmer. We gaan over de Ruta 68 naar Cafayate. Het voelt alsof we van Maastricht naar Groningen rijden via alle kleine dorpjes en B-wegen. Op aanraden van Rijkje stoppen we voor een lunch bij Posada de Campo. Het is een schattig klein restaurantje aan de doorgaande weg. En ze verkopen er taart. Dat gaat natuurlijk mee voor vanmiddag! Het volgende plaatsje is Alemania, een oud rangeerterrein voor treinen. Nu helemaal verlaten. Daar vlak bij zien we de eerste Andes condors vliegen in de mist. Wat zijn dat toch enorme vliegende deuren. De kloof waardoor we rijden lijkt steeds smaller en hoger te worden. Na heel wat kilometers wordt het zicht beter en komt zelfs de zon door. We rijden door de Quebrada de las Conchas. De bergen zijn in diverse bizarre rotsformaties geslepen door water en wind.

Quebrada de Conchas.

We stoppen op diverse punten, waaronder La Garganta del Diablo (Duivelskeel). Het is een enorme smalle hoge kloof door water uitgeslepen, waar we inlopen en klimmen om aan het einde bij een enorme schuine wand te komen. We rijden verder richting Cafayate en de kloof wordt weer breder met een brede rivierbedding en mooie vergezichten. Aan het einde van de kloof nemen we een gravelpad richting een blauwe berg. Als we een stuk hebben gereden zijn de kleuren overweldigend. We dachten in Purmamarca veel gekleurde bergen te hebben gezien, maar deze zijn echt veel imposanter. Zo groot en zo veel gekleurde lagen. Prachtig! Het valt gewoon niet goed op foto vast te leggen. In Cafayate vinden we een overnachting in een hostel bij een Zwitsers leraresje. 's Avonds live muziek in het restaurant aan het hoofdplein.

Quebrada de las Fletchas.

Vrijdag 3 september 2010. Vroeg op voor een lange reisdag. Na een snel ontbijtje stappen we om kwart over acht in de auto richting Cachi over de bekende Ruta 40. Op de bordjes staat 4.342 km. Oftewel, het is nog zoveel kilometer naar het einde van deze Ruta 40 in Rio Gallegos in het zuiden van Argentinie. Wij rijden echter naar het noorden langs enorm grote nieuwe wijngaarden. Dit gebied staat bekend om de witte wijnen. We rijden zo van het asfalt op een zand- en grindweg. We passeren hele kleine dorpjes, sommige zelfs met een kerkje of een schoolgebouwtje. Naarmate we verder het gebied inrijden, worden het nog maar kleine hutjes en wat geiten die er rond lopen. En soms een enkel hutje van klei en wat stro. Bijna niets dus. We komen na bijna anderhalf uur over gravel rijden door de Quebrada del Fletchas. Oftwel, de kloof van de pijlen. Heel bizar. Het is net of hier de aarde met 45 graden is gedraaid. De bergen lijken op scherpe pijlen die schuin in de grond staan. Twee uur na vertrek zijn we in Angastaco waar we weer omkeren. De weg naar Salta via Cachi is te lang en te slecht om met een gewone auto in een dag te doen. De terugweg gaat een stuk sneller en rond half twaalf zijn we al weer terug in Cafayate waar we de tank volgooien. dan rijden we dezelfde weg terug via de Quebrada de las Conchas. We maken nog diverse fotostops, omdat het licht nu anders is als gisteren. Rond half twee stoppen we weer bij hetzelfde tentje voor een lunch. En weer nemen we een lekker stukje taart mee voor onderweg. We zijn al lang onderweg als we besluiten een koffiestop te maken bij Hotel Dique. Dit ligt aan het grootste kunstmatige meer van Argentinie. Megagroot en genoeg grote huizen langs de rand van het meer. Even na vijf uur zijn we terug in Salta en leveren we de auto in. De auto ziet er niet uit. Helemaal stoffig en modderig van voor naar achteren. Ze zien duidelijk dat we in Cafayate zijn geweest. 's Avonds per taxi naar een heel bekend (onder de lokale bevolking) restaurant: La Cosina del Molino. Als we binnen stappen zijn ook de vier Duits sprekende Belgen aanwezig. We nemen een tafel voor zes en bestellen wat eten. Het is een ontzettend gezellige avond met zeer goede live muziek.

De gekleurde vissershuisjes in de wijk La Bocca.

Zaterdag 4 september 2010. Slechts een paar uurtjes geslapen, want om vier uur gaat de wekker. Om vijf uur zijn we op de luchthaven van Salta. Niet veel groter dan Eindhoven. O ja, de taxichauffeur had een enorme bolle wang. Dan raad je al wat daar in zit om wakker te blijven: cocabladeren. We vliegen met een McDonnell Douglas 80 toestel naar Buenos Aires waar we een taxi nemen naar ons hotel. Deze ligt in het centrum aan de grootste straat van de wereld, de Avenida 9 de Julio. Dit is een straat van 10 rijbanen één kant op. Er wonen hier 13 miljoen mensen! Niet te geloven, alles is groot. We doen een rondleiding door Buenos Aires met Saskia, een Nederlandse die hier al vier jaar woont. Zij vertelt over alle wijken, straten en gebeurtenissen in Buenos Aires. Ontzettend leuk om zo de stad snel te leren kennen. Vooral omdat we hier niet lang blijven. We zien onder andere de wijk La Bocca met de gekleurde huisjes aan de haven, maar ook de dure wijk Palermo met prachtige gebouwen. Buenos Aires is een smeltkroes van bouwstijlen uit Europa. Morgen zijn we van plan om nog wat markten te bezoeken waar op straat de Argentijnse tango wordt gedanst.

In slechts drie dagen zijn we van bijna niets naar alles gegaan.

Hoog en droog

Dinsdag 31 augustus 2010. Zoals geschreven hebben we de bergweg genomen. De weg heeft ontzettend veel bochten en vergezichten. Helaas was er nog weinig groen te ontdekken vanwege de enorme lange periode van kou en droogte. Ondanks dat was de bergrit wel erg mooi. Helaas bleek de auto een zeer irriterende hik te hebben. Alleen bij het steeds meer gas geven werd het iets minder. Maar ja, in de bergen is dat toch niet zo verstandig. Toen we bij Jujuy aankwamen hebben we Hertz opgebeld en konden we de auto omwisselen in het centrum van Jujuy. In één van onze eerdere berichten schreven dat we daar niet naar toe wilden. Maar met een hikkende auto rijden is ook geen optie. Dus wij het centrum in. Overal is het gigantisch druk; auto´s, brommers, vrachtwagentjes, bussen en veel voetgangers. De scholen waren uit... Oftewel, drukker kan het niet. We konden het eerst niet vinden, dus we hebben het hele centrum vier keer gezien. Uiteindelijk bleek dat we met de auto een vrij-van-auto´s-winkelstraat in moesten. Tja, hoe moet je dat nou weten? Bij Hertz de auto omgeruild en snel de stad weer uit (wat een stuk makkeljker ging doordat het véél rustiger was). ´s Middags aangekomen in Humahuaca waar we een uitstapje over gravel hebben gemaakt richting de berg Pukara. Dit is de grootste, roodgekleurde berg van Argentinië. Terug in Humahuaca bij het busstation gegeten. Zoals eerder geschreven is alles groot hier. Zo ook de tosti´s; 25x25 cm!!!

Prachtige wandeling door de bergen van Purmamarca.

Woensdag 1 september 2010. Na een typisch Argentijns ontbijt (getoast stokbrood met zoetigheid) zijn we weer richting het zuiden gereden. Bij Uquia, een heel klein dorpje met een prachtig wit kerkje tegen een rode bergwand, zijn we langs de kerk het dorpje door en weer uitgereden. Bij toeval kwamen we op een gravelweg naar ´Las Señoras´. Een prachtig stuk dat uiteindelijk bij een vallei uitkwam met schitterend gekleurde bergen. Terug op de weg naar het zuiden werd het steeds bewolkter. Bij Purmamarca brak het even open. Dus hebben we een mooie wandeling langs de berg met minstens zeven kleuren gemaakt. Als we bij de auto zijn is het helemaal bewolkt geworden. Tijd voor lunch! Verder naar het zuiden is het afgekoeld naar 6 graden. Het is zo bewolkt dat we op de snelweg nog geen 100 meter zicht hebben. Doordat een vrachtwagen voor ons rijdt zien we waar we naar toe moeten. We nemen toch maar de autopiste i.p.v. de bergweg naar Salta. Veiliger maar wel enorm omrijden. Rond vier uur komen we aan bij Casa Hernandez in San Lorzenzo, waar we hartelijk ontvangen worden door Rijkje. Zij geeft ons samen met de andere gasten die vlak na ons arriveren een rondleiding door hun mooie huis. Ze hebben een zitkamer met uitzicht op de tuin, een grote eetkamer, een lees- en televisiekamer en een grote keuken. De kamers zijn prachtig. Na de rondleiding heeft Rijkje uitleg over Salta en San Lorenzo. De autorit die we morgen en overmorgen gaan maken is te lang voor twee dagen. Dus we moeten keuzes maken. Ook weten we nu dat de verbranden stukken grond te maken heeft met een feest. De mensen bedanken Moeder Aarde voor de vruchtbare grond. Als Alex thuis komt kletsen we onder het genot van een lokaal biertje tot ´s avonds laat.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we dus een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Eerst maar eens ontbijten.

De lange reis naar Salta

Zondag 29 augustus 2010. Eindelijk kunnen uitslapen en lekker ontbijten bij het hostel in San Pedro. Vandaag hebben we een 10 uur durende busrit voor de boeg. Als alle tassen zijn ingepakt willen we bij Hernan, de eigenaar van het hostel, betalen met contant geld om het laatste Chileense geld op te maken en het overige deel met een credit card. De man begint te rekenen en haalt de kaart door het aparaat. Helaas drukt hij één nul te veel in. En er komt direct een bonnetje uit. Hij probeert van alles om de transactie ongedaan te maken, maar het lukt niet. In plaats van 22.000 Chileense pesos (35 euro) wordt er 220.000 Chileense pesos (350 euro) afgerekent. We proberen te bellen met Visa in Nederland en die kunnen nog niets vinden in het betalingssysteem. De tijd begint te dringen voor de bus. Uiteindelijk krijgen we een kaartje van Hernan mee met alle contactgegevens van het hostel. Wij proberen het later bij Visa wel te regelen. Komt wel goed...

Bij de plek waar de bus zal vertrekken staan meer mensen te wachten. Maar nog geen bus te zien. We staan al even te wachten in de snikhete zon als iemand van Gemenis Bus komt aanlopen en onze tickets controleert. Als we vertrekken is het slechts voor 5 minuten, want aan het einde van San Pedro krijgen we direct paspoortcontrole. Dit keer alleen een stempeltje dat we het land weer verlaten. Dan begint eindelijk de busrit over de Andes. We klimmen steeds hoger en hoger en het is prachtig weer. Bij Paso Jama gaan we de grens over naar Argentinië. Daar krijgen we weer paspoortcontrole. Dit keer worden de paspoorten ingescand en krijgen we nieuwe stempels. Na de controle begint langzaam de afdaling. Het oversteken van de Andes is toch heel anders dan we gedacht hadden. De Andes blijkt namelijk op enorme hoogte, ruim 4.200 meter, heel vlak te zijn. De bergtoppen zijn niet puntig maar heel rond van vorm en ontzettend droog. We komen langs diverse hooggelegen meren en wat kleine zoutvlaktes.

De afdaling vanaf Paso Jama naar Argentinië.

Als we aan de Argentijnse zijde dalen zien we ook de eerste wolken sinds we uit Nederland vertrokken zijn. Eerst zijn die kleine wolkjes nog wel leuk, maar hoe verder we dalen via mega veel haarspeldbochten, hoe dichter de bewolking wordt. Hierdoor hebben we minder zicht op de prachtige afdaling. Zodra we helemaal benenden zijn, gaan we de Ruta 9 op. Overal is politiecontrole. Dit blijkt heel normaal te zijn. Af en toe wordt er een bus of auto uitgepikt en gecontroleerd op goederen uit Bolivia (waaronder de coca bladeren). Het wordt al snel donker en als we bij Jujuy aankomen hebben we een complete cultuurschok: armoede, huisjes met golfdaken, afgebrokkelde huizen en enorm veel mensen. Ook hebben we bijna een botsing met een auto die geen voorrang verleende aan de bus. We rijden verder door een gigantisch droog gebied waar diverse branden zijn geweest, wat zichtbaar is door de zwarte vlekken in de bermen en de zwartgeblakerde boompjes. De chauffeur blijkt niet goed tegen file te kunnen, want als het even kan gaat hij inhalen op plekken waar wij dat niet zouden doen.

Rond acht uur Argentijnse tijd komen we dan eindelijk na diverse files aan in Salta. Gelukkig hebben we al een hotel geboekt. Het is even zoeken in het donker, maar al snel zijn we in de juiste straat waar Hotel del Antigvo Convento zit. De kamer is ontzettend luxe, met een groot bed en een heerlijke constant warme douch! En aan dat laatste waren waren we echt even toe. ´s Avonds eten we in een restaurantje vlak bij het hotel en vallen terug op de kamer als een blok in slaap. Zo´n lange busrit en toch best wel vermoeiend.

De straat Caseros nabij ons hotel.

Maandag 30 augustus 2010. Vandaag zouden we een auto huren en richting het noorden rijden, maar eigenlijk willen we Salta beter verkennen. Het is een koloniale stad met prachtige gebouwen. Bovendien is een rustdag ook niet verkeerd. Dus na het ontbijt lopen we het centrum in en bezoeken het prachtige Plaza 9 de Julio met de pastelkleurige cathedraal. Ook diverse winkelstraten lopen we door. Helaas gaan alle winkels rond één uur dicht, dus besluiten we een restaurant op te zoeken om uitgebreid te lunchen. Daarna gaan we naar een antropologisch museum aan de voet van een berg. Terug in het centrum doen we nog een rondje langs wat winkels die om half vijf weer open zijn gegaan. Even lekker slenteren door een stad is net leuk voor een dag. Dat Argentinie een vleesland is, dat wisten we. Maar dat als je een gerecht besteld in ene restaurant dat je gelijk voor drie besteld, dat wisten we niet. Een spies met vlees is niet een normale 20 cm, maar 50 cm! En een entrecote is niet een klein stukje, maar 750 gram. Tja, probeer dat maar eens op te krijgen...

Dinsdag 31 augustus 2010. Vandaag stappen we in de auto richting het noorden. We nemen niet dezelfde weg als de bus richting het noorden, want dat was behoorlijk saai. we nemen een bergweg met voldoende bochten en vergezichten. Eerst maar even de hectische stad uitkomen. Voorrangregels kennen ze namelijk niet. En stoppen voor een zebrapad dat doe je gewoon niet...

High attitude in Bolivia

Woensdag 25 augustus 2010. Om kwart voor acht leren we bij Cordillera Traveller onze reisgenoten voor de aankomende dagen kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia! Net aan de rand van San Pedro krijgen we paspoort controle. Erg raar, omdat we voorlopig de grens niet over gaan. Eerst gaan we nog over asfalt, maar al snel gaan we van de weg af over gravel. Tien minuten later komen we bij de Boliviaanse grens waar we overstappen op de jeep. De paspoort controle is een lachertje. Hoe moeilijk ze in Europa doen, zo makkelijk gaat het hier. Het douane kantoor hangt vol met oude verkleurde posters en een foto van de president. Het gebouwtje is oud en versleten. Gewoon even je paspoort laten zien, wat stempeltjes en we kunnen weer verder.

Op 4.300 meter hoogt pompt Ruben even de achterband op.

Onze bestuurder heet Ruben. Hij rijdt als een zeer ervaren gids door het gebied. Af en toe steekt hij een stukje af om vrachtwagens te ontwijken, dwars door het gebied met rotsen en zand. De kleuren zijn ongelofelijk mooi en gevarieerd. Telkens als we willen stoppen voor foto's lacht Ruben breed uit. Hij vertelt veel, alles in het Spaans. Hij blijft maar door gaan, terwijl we de helft maar begrijpen. We komen langs diverse gekleurde meren. Allemaal even bijzonder. Bij het zoutmeer nemen Brenda en Martin een duik in een warmwaterpoel. Net als we er in duiken komt er een enorme zandstorm over. Compleet gezandstraald! Het water is zo warm, dat je geen zin hebt om eruit te gaan. Heerlijk! Niels heeft ondertussen echt prachtige foto's gemaakt. Even later gaan we weer verder en komen langs bizarre rotsformaties. Deze zijn vernoemd naar Salvador Dali, vanwege de gekke vormen. Aan het einde van de middag stoppen we bij Laguna Colorado voor de lunch. Hier slapen we op 4.300 meter hoogte. Je moet echt de juiste attitude hebben op deze hoogte. Ons lichaam is namelijk helemaal niet ingesteld op deze hoogte. Nog geen week geleden zaten we nog thuis onder het zeeniveau. Het hoogste punt van vandaag was ongeveer 4.970 meter. We komen allemaal aan met een flinke hoofdpijn. Het eten, een coca thee en wat rust doen wonderen. De nacht zal behoorlijk koud worden.

Donderdag 26 augustus 2010. Zo, dat was vannacht even koud zeg. De hoogte merken we ook. 's Nachts diverse keren wakker geworden met hoofdpijn en moeilijkheden met adem halen. Na het ontbijt vertrekken we om acht uur. We gaan door de Siloli woestijn, met vreemde rotsformaties. Daarna gaan we langs diverse hooggelegen en gekleurde meren. Er fourageren grote groepen flamingo's. Als we halverwege de middag in Chuvica aankomen, vertelt Ruben dat er een probleem is en dat we moeten wachten. Zal het eindelijk een nieuwe achterband zijn? Hij kijkt namelijk de hele dag uit het raam naar de achterband. Als hij de auto weer in komt, begint hij in het Spaans te ratelen en we begrijpen er geen van allen wat van. De enige woorden die we opvangen zijn problema en carne. Oftewel, er zijn problemen en het heeft met vlees te maken. Wij proberen uit te leggen dat we naar het zouthotel willen en het niet erg is als er geen vlees is. Dan maar soep met brood. Geïrriteerd stapt hij weer in en rijden we verder de woestijn in. De ietswat gespannen sfeer wordt erger als hij elke tegemoet komende jeeps tegen houdt en om vlees vraagt en 'nee' krijgt te horen. De zon gaat al bijna onder en uiteindelijk belanden we toch in het zouthotel aan de rand van de zoutvlakte Uyuni. Het hotel (beetje te luxe benaming) is compleet gemaakt van blokken zout. Alles, behalve het toilet en de lampen. Uiteraard zijn we zeer benieuwd naar het avondeten. Het is soep met brood. Daarna komt toch het vlees. Er is kip voor iedereen! 's Avonds zien we een prachtige sterrenhemel en daarna komt de maan op. Nog nooit zoiets moois gezien!

Samen op de zoutvlakte Uyuni.

Vrijdag 27 augustus 2010. Absoluut beter geslapen. Wel weer vroeg op om de zonsopkomst te zien op de zoutvlakte. Een redelijk ontbijt en dan snel de zoutvlakte op. In het donker gaan we op pad. Alles is zo ongelofelijk wit. Niet normaal. Hoe ver we ook kijken, alles is wit. De totale oppervlakte is 12.000 km2. Als de zon op komt stoppen we voor wat foto's. Niet veel later zijn we bij een eilandje midden in de zoutvlakte. Hier groeien mega grote cactussen. Al wandelend verkennen we het eiland. Sommige cactussen zijn wel 10 meter hoog. Met de auto gaan we verder over de zoutvlakte. Supervlak is het gebied. Sommige auto's verdwijnen gewoon in de verte. Midden op de zoutvlakte stoppen we voor het maken van wat grappige foto's.

Martin, Takeru, Brenda en Niels.

In het eerste dorpje dat we tegen komen hebben we lunch: spaghetti, snitzel en aardappelen. Na de lunch rijden we door naar Uyuni. Er is een festival gaande met muziek en in traditionele kleding dansende mensen. Prachtige foto's kunnen maken. Om drie uur vetrekken we weer vanaf het kantoor van Cordillera Taveller en nemen we afscheid van Martin die verder reist naar het noorden van Bolivia. De nieuwe chauffeur heet Eduardo, voorin zit een Engelsman Mark genaamd. En wij zitten met Takeru in het midden op de achterbank. Na een half uur zijn we de Boliviaanse muziek zat en gaat onze iPod aan. We rijden over een stoffige maar vooral rechte piste richting Villa Mar waar we overnachten. Bij San Cristobal stoppen we even om de benen te strekken. We lopen een overdekte markt in. Niels wil een broodje ham kopen, maar als hij wil betalen, heeft hij te groot geld. Een man die daar zit kan wisselen maar het is nog steeds te groot. Uiteindelijk krijgt Niels het broodje van de man. Super aardig.

Het is nog twee uur rijden naar Villa Mar. We gaan door een zeer verlaten landschap. Dan is de weg afgesloten en zwaait een man bij het begin van de wegwerkzaamheden. Er ligt geen asfalt maar ze zijn bezig de piste vlakker te maken. We worden bijna aangereden door een machine. Verderop staat een vrachtwagen met één wiel op de weg en de rest ernaast. Niet veel verder wordt een band verwisseld. Hopelijk blijft bij ons alles heel. Voor ons ligt een enorm groot dorp tegen de bergen. Maar als we dichterbij komen zien we dat het dorp rotsformaties zijn. Hier gaan we van de weg af en rijden zonder bordaanwijzingen de middle of nowhere in. Langszaam gaat de zon onder. We zien in de graslanden nandu's (een soort kleine struisvogel) lopen. Maar ook lama's en vicuna's. Rond half zeven komen we aan in Villa Mar, waar onze chauffeur geld moet betalen voor hij het dorpje in mag. Bij het hostel pakken we uit en is het wachten op het avondeten. Niels en Takeru voetballen buiten een beetje. Na het eten liggen we al snel op bed. Morgen weer vroeg op.

Zaterdag 28 augustus 2010. Slecht geslapen door de hoogte. Iedereen is blij als de wekker om half vijf gaat. Snel inpakken en wegwezen uit deze koude boel. Helaas duurt het nog erg lang voordat de zon opkomt. De chauffeur gebruikt de verwarming niet en de ijssterren staan op het raam. De terugweg duurt lang en is verschrikkelijk slecht: hobbelig, veel bochten, smalle kloven en hoge bergpassen. Maar de kou is het aller ergst. Wellicht is de verwarming kapot doordat de auto al meer dan 250.000 km heeft gereden en de helft van de meters het ook niet doen. Rond acht uur komt de zon over de bergen en stoppen we bij dezelfde warmwaterpoel als op de heenweg. Dit keer alleen pootjes in het water. Gewoon te koud om er in te duiken. Rond negen uur zijn we bij de Boliviaanse grens en krijgen we na de benodigde stempels een ontbijtje. De wind is hard en koud, dus we willen snel afdalen naar San Pedro. We stappen over op een busje en beginnen aan de afdaling. In een uur tijd van 4.600 naar 2.400 meter. Bij de grenscontrole in San Pedro begint het lange wachten. Eerst paspoortcontrole en visum, daarna tassencontrole. Niet veel later komen we aan in San Pedro en nemen we afscheid van Takeru. Bij het hostel is niemand te vinden. De schuifpoort is los en als we richting de kamers lopen hangt er een briefje aan het raam dat we kamer twee hebben. Wat ontzettend lief van Teresa dat we de kamer al kunnen gebruiken. Even lekker douchen en de was doen.

We zijn blij dat we weer op een normale hoogte zitten. Bolivia was afzien, maar het was het absoluut waard! Morgen nog één keer de hoogte in, om de Andes over te gaan naar Argentinië.

Genoeg te doen hier

Dinsdag 24 augustus 2010. Dat Chilenen klein zijn is overal aan te merken. Aan de deuren, de tafeltjes, het toilet, maar vooral aan het bed. We slapen op een bed dat voor een tweepersoons bed moet doorgaan. Maar eigenlijk is het net iets breder dan een twijfelaar waarbij onze voeten over de rand bungelen. Afgelopen nacht weer rond één uur wakker. Helaas vielen we net lekker in slaap toen de wekker om half vier ging.

Rond vier uur worden we opgehaald door dezelfde gids als gisteren, Paul. Het lijkt minder koud als gisteren. Maar dat kan ook komen doordat we meer lagen kleding aan hebben. We zitten in een andere bus en nemen plaats op de achterbank die nog vrij is. Naast de vier Duitsers zitten er ook twee Nederlanders bij. De weg naar El Tatio is 90 km lang en het duurt bijna twee uur. Buiten wordt het steeds kouder. We gaan dan ook steeds hoger en hoger. Door de volle maan kunnen we onderweg genoeg zien. Alleen is het zo vroeg dat we allebei in slaap vallen, ondanks de vreselijk hobbelige weg.

Vlak voor zonsopkomst komen we bij de geisers aan. De ijsbloemen staan op het raam. Het is vreselijk koud buiten. Bij de geisers lopen we gewoon door het geiserveld van de ene naar de andere geiser. Ongelovelijk dat ze geen paden of andere bescherming aan hebben gebracht in het kwetsbare gebied. Het water van de geisers stroomt alle kanten op. Veel stukken grond zijn bedekt met een dunlaagje ijs. Het is daarom voorzichtig lopen.

De stoom is heerlijk warm om even je handen te verwarmen. We lopen langs verschillende geisers. Helaas is het meer stoom dan dat er daadwerkelijk een kolom water de lucht in wordt gespoten. De hoogste komt slechts tot drie meter. De stoomwolken komen wel enorm hoog. Met een opkomende zon is het een geweldig gezicht. Het eenvoudige ontbijt kan het niet meer kapot maken.

Even later zitten we bij een warmwaterpoel. Het is veel te koud om te zwemmen. Maar even met de voeten in het water warmt het hele lijf weer op. Op de terugweg zien we van heel dicht bij vicuna's lopen en ook een nandu (een soort kleine struisvogel). Als het busje een heuvel op moet, het allerhoogste punt van de dag o 4.600 meter, halen we het niet. Gevolg is dat we lopend en het busje duwend naar boven moeten. Een flinke inspanning op de hoogte, maar wel met een geweldig uitzicht.

We komen nog langs een cactusvallei. Deze cactussen hebben een beschermde status gekregen, omdat ze gekapt werden voor het hout. De cactus groeit slechts vijf centimeter per jaar. De hoogste is bijna tien meter. Bij een brug stoppen we zodat we foto's kunnen maken van diverse watervogels. Daarna rijden we terug naar San Pedro waar we rond half één zijn.

We moeten nog de trip naar Uyuni bevestigen, dus daarna doen we wat inkopen voor aankomende dagen. Om drie uur gaan we met de volgende excursie mee: Valle del Luna (maan vallei). In hetzelfde busje als vanmorgen rijden we de heuvels in. In het gebied zijn diverse bergketens. Het kustgebergte, de Andes en een zoutgebergte. Die laatste is maar 145 km lang. We maken een wandeling door een kloof waar we uitleg krijgen over het ontstaan van het gebied en diverse rotsformaties. De volgende stop is bij een enorme duin, ontstaan door gesteente dat langs elkaar heeft geschuurd.

Als we op de asfaltweg draaien, zien we een guanaco vlak langs de weg staan. Hebben wij even mazzel! Vlak voor San Pedro stoppenwe om de zonsondergang te zien. De bergen kleuren prachtig rood. Het is zo mooi dat het gewoon niet is vast te leggen op de gevoelige plaat. Alleen op het netvlies.

Terug in San Pedro nemenwe afscheid van de Duitsers, want wij reizen morgenochtend naar Bolivia. Nadat we alle spullen hebben gepakt, eten we bij het restaurant waar we eerder hebben gegeten.

We zijn best wel moe na zo'n lange dag, dus om half tien gaat het licht uit. Even goed slapen zodat we de volgende dag weer helemaal uitgerust zijn voor de trip naar Bolivia.

Woensdag 25 augustus 2010. Vroeg wakker. Alle spullen ingepakt en ontbijt gemaakt. Om kwart voor acht lopen we naar Cordillera Traveller waar we onze reisgenoten leren kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia.

Hoge meren en woestijn

Vliegveld Calama

Zondag 22 augustus 2010. Na een lange vlucht zijn we via Santiago naar Calama gevlogen. De vlucht met Iberia naar Santiago was met een oud toestel. Echt, als je kan kiezen tussen Iberia en Lan, doe dan die laatste maar. Onderweg lichte turbulentie gehad. Maar we zijn de nacht vrij goed slapend doorgekomen. In Santiago moesten we de koffers weer ophalen en opnieuw inchecken. We vliegen met Lan en krijgen stoel 1A en 1B. Helemaal vooraan. We zitten naast een Duitser die met drie vrienden op weg is naar San Pedro. Het blijkt ook een fervente fotograaf, dus genoeg stof om tijdens de twee uur durende vlucht de tijd te doden. In Calama gaat alles een stuk makkelijker. Lopend vanaf het vliegtuig naar de terminal, geen douane, koffers worden met een trekker van het vliegtuig naar het kleine gebouwtje gebracht. Het vliegveld licht midden in de woestijn. Vlak voor de landing maakte de piloot een flinke draai waardoor we de landingsbaan zagen liggen. Vanaf het vliegveld hebben we een transfer geregeld naar san Pedro. Een rit van anderhalf uur.

Aangekomen in San Pedro

San Pedro is een stadje. Maar eigenlijk klinkt dat meer dan het in werkelijk is. Gewoon een paar adobe huisjes, gemaakt van klei en stro, met stoffige straatjes. Het hostel wordt gerund door Teresa en Hernan. De ontzettend lieve vrouw wijst ons de weg in gebrekkig Engels, en vertelt honderd uit in meer Spaanse woorden dan Engelse dat ze naar haar studerende zoons gaat. Haar man die absoluut geen Engels spreekt blijft hier. We komen de vier Duitsers weer tegen en besluiten samen een tour te boeken voor de volgende twee dagen. 's Avonds eten we samen in een restaurantje vlak bij ons hostel. Er is nog niemand in het restaurant. Er staat voetbal op en Collo Collo, de grootste voetbalclub van Chili speelt tegen een andere Chileense club. Uiteraard wordt het na de wedstrijd een stuk drukker. Maa dan vallen wij om van de slaap en besluiten naar bed te gaan. Het is half tien 's avonds. In Nederland dus half vier 's nachts.

Maandag 23 augustus 2010. Vannacht goed geslapen. Toch een beetje last van de jetlag, waardoor we om twee uur al weer wakker werden. Vandaag moeten we vroeg op. Maar dit is iets te vroeg. Om zes uur staan we voor de hostel en worden daar opgehaald door onze gids van vandaag. Hij heet Paul. De zon komt al snel op. We rijden over de woestijnvlakte waar alles redelijk vlak is. Aan de linkerkant zien we een bergkam. Het ziet er heel anders uit dan je van een bergkam verwacht. Compleet vlak schuin omhoog. Alsof alles door stromend water is gevormd.

Andean flamingo's

Rond zeven uur zijn we bij Laguna Chaxa. We zijn de eerste en zien heel veel flamingo's. Twee soorten: Andean en Chileno flamingo. En ongelofelijk dichtbij. Prachtig om te zien hoe ze door het water fourageren. Dit punt is het breedste stuk land van Chili. Hier heeft geen zee gestroomd. Er zijn dan ook geen fossielen gevonden in dit gebied. Al het zout komt van de bergen dat door stromend water is gevormd. In tegenstelling tot Bolivia is hier de zoutvlakte niet echt vlak. Doordat er te weinig regen valt wordt het zout niet opgelost, maar zakt het water door het zout heen. In dit gebied hebben ze slechts 25 mm regen per jaar. Dit komt door de Boliviaanse winter, die vooral daar genoeg regen laat vallen. Slechts een paar wolken halen het over de Andes naar Chili. Even later stoppen we in het dorpje Socaire op 3.260 meter hoogte. Hier lopen we een klein stukje om aan de hoogte te wennen. Paul geeft uitleg over de irrigatie kanalen. Twee keer per week wordt het gebied voorzien van water, waardoor het mogelijk is gewassen te telen. Ook laat hij een plant zien waar kruidenthee ricarica van gemaakt wordt. Een soort dun korrelig plantje wat een beetje naar rozemarijn ruikt. We stappen weer in de bus en rijden verder naar Laguna Miniques en Miscanti.

Na een hobbelig pad komen we bij het eerste meer aan. Miscanti is 15 km2 groot en waarschijnlijk gevormd door een gletsjer. Het is 150 meter diep. Helaas droogt het meer op, wat zichtbaar is aan de randen. Er loopt een groepje vicuna's en in het meer zwemmen Grote Meerkoeten en Andische meeuwen. We lopen langs het meer omhoog een heuvel over om bij het tweede meer te komen. Dit meer, Miniques, ligt vijf mete lager en wordt door een ondergrondse stroom water van Miscanti gevoed. Het is slechts 1,5 km2 groot. De wandeling is een flinke beproeving voor hoogteziekte. Het lichaam kan nu wennen aan de hoogte. We zitten nu op ongeveer 4.280 meter en voelen alleen een sneller kloppend hart. Maar dat schijnt normaal te zijn vanwege het lage zuurstofgehalte. Rond half twaalf gaan we terug naar beneden naar Socaire.

Op de terugweg legt Paul uit dat de platte rotsen, waarvan we dachten dat het lava was, as uit de vulkaan blijkt te zijn. Dit is weer bedekt met klei. Met het as kwamen ook gassen uit de vulkaan vrij. De grote gaten zijn ontstaan door gasbellen die in de tijd door erosie boven kwamen en leeg gelopen zijn.

In Socaire stoppen we voor lunch, gevolgd door een tussenstop in Toconao. De kerktoren in dit dorpje staat op het plein met daarachter een klein kerkgebouwtje. De klok in de toren is ongeveer 250 jaar oud. De toren is al vele malen opnieuw opgebouwd na diverse aardbevingen en branden. Het dak aan de binnenkant van de kerk is gemaakt van cactushout. Door de vele aardbevingen is er nog maar een klein stuk van cactus. De rest is van Boliviaans zwart bamboo gemaakt. Bij het altaar staat geen gekruisigde Jesus maar verschillende nissen met diverse beelden. Toen de Spanjaarden hier het Christelijk geloof wilden introduceren, was een kruis te confronterend. Het kruis is daarom links in een aparte vleugel geplaatst. De lokale geloven werden gebruikt als beelden in het centrale altaar.

Terug in San Pedro lopen we het dorpje in op zoek naar een inbus sleuteltje. Het statief zat een beetje los. Inmiddels weten we dat een inbussleutel niet heel gebruikelijk is. Uiteindelijk bij een hostel waar een man met draden van een pc bezig was, werden we geholpen. In het Spaans is een inbussleutel chavez alin (of zoiets). Dat weten we dus ook weer. Ook hebben we alvast een busticket geregeld voor aankomende zondag naar Salta. Ook hier geen enkel woordje Spaans, maar met een kalender en een plattegrond van de bus kunnen we twee tickets kopen. Nog even langs de supermarkt voor wate en koekes en dan kunnen we nog lekker genieten van de zon op ons terrasje.

Morgen nog vroeger op, want om vier uur worden we opgehaald om naar de Tatio geisers bij zonsopkomst te zijn. Maar weer vroeg naar bed...

Op weg naar de zon (en winter)

Voordat we vertrekken van huis, lijkt het wel of we altijd moeten haasten. Hoe vroeg we ook opstaan. Het maakt niet uit. Hoe goed en uitgebreid onze reis is voorbereid, rugtassen inpakken moet altijd de laatste dag. Maar doordat gisteravond de telefoon roodgloeiend te keer ging, kwamen we daar niet aan toe. Iedereen wilde ons een goede en veilige reis wensen. Ontzettend bedankt allemaal!

Vanmorgen werden we heel vroeg wakker. Nog in het werkritme zullen we maar zeggen. Of zijn het gewoon reiszenuwen? Nadat het huis schoon gemaakt was voor onze gasten, de was gedaan was, werd het tijd om de rugtassen in te pakken. Alles past er in. Alleen het statief moest losgekoppeld worden om in de tas te passen. Uiteindelijk waren we één minuut voor tijd klaar. We werden opgehaald door de ouders van Brenda en naar Schiphol gebracht. Bij het inchecken bleek dat we 10 kg aan handbagage per persoon mochten meenemen. Dat gaat dus wel lukken. De rugtassen wogen bij elkaar nog geen 25 kg. Het normale gewicht van één koffer. We worden direct ingecheckt voor de nachtvlucht vanaf Madrid naar Santiago. Eenmaal door de douane begon dan eindelijk het vakantiegevoel. In het restaurant hebben we lekker gegeten. Brenda een wokschotel met rijst (dat moet ze bijna vier weken missen) en Niels een broodje en een kopje soep.

Tijdens onze maaltijd wordt een gate wijziging doorgegeven. We moeten naar B23 gaan. Na het eten lopen we naar de gate. Bij de gate is amper plek. Het toestel zal toch niet vol zitten? Iberia heeft een partner Japan Airlines, dus overal zitten kleine oosterse mensjes om ons heen. Het toestel heeft vertraging.Gelukkig hebben we twee en een half uur overstaptijd in Madrid. Even later rolt het vliegtuig binnen naar de gate. Het is een Airbus 321. We kunnen als één van de eerste instappen, want rij 23 t/m 35 wordt omgeroepen en wij zitten op rij 27, links achter de vleugel. Die Japannertjes zitten al op de eerste rijen. Tja, ze spreken vast alleen 'Tjangpang' taal. Het vliegtuig zit niet vol en wij hebben dus drie stoelen ter beschikking. We vertrekken om 19:47 van de gate. We taxiën naar de startbaan vlak voor Schiphol. Het duurt nog geen drie minuten voordat we los zijn van de grond. De vlucht gaat prima. Heerlijk zonnig weer en weinig bewolking. Alleen een beetje heiïg. We zijn vanmorgen zo vroeg opgestaan dat we allebei een beetje liggen te dutten. We hebben de pyreneëen helemaal gemist.

Om kwart voor tien moeten we de gordel weer om voor de landing. Het is nog steeds helder buiten. Alleen is de zon al onder. Om 22:03 landen we op Madrid. Een superzachte landing. Nog nooit meegemaakt dat we ons afvroegen of we al geland zijn. Heel bizar. Als we naar de terminal rijden komen we langs de intercontinentale Terminal 4S. Daar vertrekken we straks weer. Tien minuten later kunnen we van boord.

We lopen door de prachtige terminal en zien op een scherm dat we naar gate U62 moeten. We lopen richting de roltrappen en met een lift komen we beneden bij de metro. Het duurt een paar minuten voordat we kunnen instappen. Al snel vertrekt de automatische metro, dus zonder machinist, om vier minuten later
weer te stoppen bij Terminal 4S. Als we een stel roltrappen omhoog hebben genomen krijgen we paspoort controle. Pas over een uur kunnen we aan boord van het volgende toestel.

Als we bij de gate aankomen, staat het toestel er al. Benieuwd of het vol zit. Hopelijk is er wat vrij, waardoor we lang uit kunnen slapen tot morgen ochtend. Om kwart voor twaalf kunnen we naar binnen.

'Even' een stukje vliegen over de oceaan. Dus tot morgen!

Staking? Nee toch?

Heb je net alles voor de reis geregeld: excursies vastgelegd, hostels en hotels geboekt, bustickets en vliegtickets geprint. En dan wordt er op 4 augustus een klein berichtje op nu.nl geplaatst. 'Luchtverkeersleiders in Spanje gaan deze maand in staking uit protest tegen loonsverlagingen en beroerde arbeidsomstandigheden.' Die gekken zijn van plan om in de derde week van augustus drie dagen achter elkaar te gaan staken. En je raadt het natuurlijk al. Dat zijn precies de dagen dat wij via Madrid naar Chili vliegen. 

Direct geïnformeerd naar alternatieve vluchten. Met Lufthansa was eigenlijk de enige optie. Wel met extra omboekingskosten en een veel langere reistijd. Dan toch maar even wachten. Na diverse onderhandelingen tussen regering en bond leek het er even op dat ze de stakingen zouden afblazen. Maar nadat afgelopen vrijdag de onderhandelingen stopgezet werden - ze kwamen niet verder dan 7 van de 12 eisen - bleef de dreiging van een staking. Na het weekend op maandag of dinsdag wilden de partijen weer opnieuw om de onderhandelingstafel zitten. Maandagavond waren alle alternatieve en betaalbare vluchten helaas volgeboekt.

Wetgeving
In Spanje doen ze dingen soms heel anders. Zo hebben ze een fantastische wet. Indien je gaat staken moet je dat minimaal 10 dagen ervoor aankondigen. Dus wij hoopten na afgelopen vrijdag dat ze voorlopig niet verder gingen onderhandelen en pas aankomende donderdag verder gingen onderhandelen. Want dat zou betekenen dat als ze gaan staken het op z'n vroegst een dag na ons vertrek is. Echter werd gisteren in de Spaanse krant 'El Mundo' geschreven dat vandaag om 12 uur de onderhandelingen hervat worden. Niet echt goed nieuws dus, tenzij ze tot een akkoord komen. De hele middag en avond gewacht. En zojuist kwam het verlossende woord: 'De Spaanse luchtverkeersleiders gaan niet staken in augustus'. Luid gejuich vanachter onze computers. We gaat toch! Of we terugkomen is dan nog de vraag. Maar dat vinden we toch iets minder erg...

Voorbereid op reis

Natuurlijk hebben we ook een vaccinatie voor Gele koorts nodig. Slechts een klein prikje onder de huid bij de elleboog. Dachten we net op de grens van het Gele koorts gebied te zitten, is het juist daarom verplicht! Doordat we van Argentinië naar Brazilië reizen en dus een land uitgaan waar Gele koorts voorkomt en het andere land in gaan waar het ook voorkomt, is een vaccinatie zelfs vereist. Als we geen vaccinatie hebben kunnen we een flinke boete krijgen bij de grens of niet eens in het land toegelaten worden. Gelukkig is het niet nodig pillen te slikken tegen malaria. Preventief insmeren met DEET wordt wel aangeraden. Dus dat doen we dan maar netjes. Al is het maar om de muggen op afstand te houden i.v.m. een muggenallergie van Brenda.

Ook kregen we bij de GGD advies over reizen op grote hoogte. Zoals boven de 3.000 meter niet meer dan 300 meter per overnachting te stijgen. Slapen we de eerste nacht op 3.500 meter hoogte dan mogen we de volgende nacht op maximaal 3.800 meter slapen. Uiteraard kunnen we overdag wel naar hoger gelegen plekken reizen. We kregen zelfs het advies om die vieze bittere coca-bladeren te kauwen of thee van te drinken. Het schijnt te helpen tegen de hoogteziekte. Al staat er overal in de boekjes dat het verboden is deze verdovende middelen de grens over te nemen naar Chili of Argentinië. Tja, dan zet je er toch wel vraagtekens bij...

Aftellen: nog 30 dagen

De spanning stijgt. Het aftellen is begonnen: nog 30 dagen voor vertrek. Het huis werd afgelopen week op z'n kop gezet, omdat de spullen voor de vakantie overal in het huis lagen. Na lang zoeken ligt alles uiteindelijk op één hoop. Het onderdeel kleren zal nog het lastigst zijn. We vertrekken hartje zomer uit Nederland, maar in Chili, Bolivia en Argentinië nadert het einde van de winter. Vooral op de hoogvlakte van Chili en Bolivia kunnen we zeer koude nachten verwachten van -10 graden Celsius. Terwijl het overdag weer tot 25 graden kan oplopen. We reizen ook door verschillende gebieden. Van woestijn en hoogvlaktes (puna) door nevelwoud, moeras en subtropisch regenwoud. Dat betekent dus veel laagjes kleding mee.

We kwamen er afgelopen weekend achter dat we waarschijnlijk toch nog een vaccinatie nodig hebben voor gele koorts. Dat is dan één van de weinige prikken die we nog niet hebben gehad. Gele koorts wordt overgedragen door muggen die voorkomen in tropische regenwouden. Maar of ze ook actief zijn in de winter is een vraag die we voorleggen aan de GGD. Dat geldt ook voor de malariamuggen. De overige vaccinaties hebben we afgelopen jaren wel gehad. Zowel DTP als Hepatitis AB. Niet dat vaccinaties halen een leuke bezigheid is, maar wel een noodzakelijke. Dus de afspraak bij de GGD in Alkmaar is gemaakt.

Ondertussen zijn we ook verder met de reisplannen. De autohuur in Salta is rond en ook wat overnachtingen in en rondom Salta. We blijven een nachtje slapen in B&B Casa Hernández, wat ten westen van Salta in Villa San Lorenzo ligt. De Nederlandse eigenaren, Alex en Rijkje runnen het hostel al een aantal jaar. Deze week hebben we ze gebeld en er is nog één kamer voor ons vrij. Het zwembad ziet er ontzettend mooi uit, maar op dit moment is het er slechts 5 graden. Beetje koud om in te zwemmen. Tenzij je van een zeer frisse duik houdt.

Doordat we door veel verschillende gebieden reizen, zullen we veel verschillende vogels zien. Hopelijk zien we de drie soorten flamingo's die voorkomen in Zuid-Amerika: Andes flamingo, Puna flamingo en Chileense flamingo. Allemaal staan ze op de rode lijst van bedreigde diersoorten. In het noordwesten van Argentinië tegen de grens met Bolivia bezoeken we Laguna de los Pozuelos met 44 vogelsoorten. Dit meer ligt op een hoogte van 3.650 meter. Het kan er 's nachts zo koud worden, dat de poten van alle waadvogels vast vriezen. Gelukkig blijven wij er niet overnachten.

We hebben er ontzettend veel zin in. Nog even 30 dagen en wat uurtjes wachten en dan gaan we eindelijk...

Nog veel te regelen

Nog vol in de oranje-mood zijn we nog steeds druk bezig met de voorbereidingen. Het nationale voetbalteam van Argentinië is naar huis gestuurd door de Duitsers. Dus wij kunnen ze weer bereiken! Bellen is soms toch makkelijker dan e-mailen. Al is ons Spaans niet om aan te horen. Blij zijn we als ze aan de andere kant van de oceaan een beetje Engels proberen te spreken. Gelukkig hebben we een handig hulpmiddel gekocht: de boxo. Super handig om je enigzins verstaanbaar te maken zonder een woord te spreken! Gewoon even aanwijzen wat je wilt en ze snappen het. Al werkt dat natuurlijk alleen als je face-to-face staat.

Ondertussen zijn we druk bezig met alle voorbereidingen. De overnachtingen in San Pedro de Atacama is bijna rond. De 4-daagse excursie naar de Uyuni woestijn in Bolivia is vastgelegd. Nog even een busticket regelen van San Pedro naar Salta en de autohuur. Dan zijn voor de eerste helft van de reis de belangrijkste onderdelen geregeld. Na wat verder verdiepen in het laatste deel van de reis, hebben we besloten meer tijd uit te trekken voor de watervallen van Iguaçu. We kunnen prachtige wandelingen doen aan beide kanten van de grens. Dit houdt in dat we een dag minder in Esteros del Ibera verblijven. Op zich niet zo erg, want de excursies die we daar gaan doen kunnen ook in drie in plaats van vier dagen.

Het blog is uitgebreid met informatie over de landen die we gaan bezoeken. Ook een routebeschrijving en een dag-tot-dag-programma is toegevoegd. Wil je ons blog op de voet blijven volgen? Vul dan je e-mailadres in aan de rechterkant om je op te geven voor de mailinglijst. Zodra een bericht wordt geplaatst krijg je direct een e-mail.

Vliegtickets zijn geboekt!

Eindelijk. Na ontzettend veel uitzoeken hebben we de juiste vluchten gevonden. We vliegen heen vanaf Amsterdam, via Madrid, via Santiago naar Calama in het noorden van Chili. Twee weken later nemen we een binnenlandse vlucht in Argentinië van Salta naar Buenos Aires. Tenslotte vliegen we vanaf Foz de Iguazu in Brazilië, via Rio de Janeiro, via Madrid terug naar Amsterdam.

Geweldig, wij gaan!

Plannen zijn slechts plannen

Juni 2009. Druk met de voorbereidingen voor een reis naar Argentinië. Ineens was daar de Mexicaanse griep. Negatieve reisadviezen en een hoop gedoe. Daar gaan je plannen voor de vakantie. Uiteindelijk zijn we dus niet naar Zuid-Amerika afgereisd maar richting het noorden: IJsland. Zie ook ons IJsland-blog.

Maar de aanhouder wint! Dus zijn we voor de vakantie in 2010 weer avonden lang bezig geweest met plannen maken voor Zuid-Amerika. Zoals eerder geschreven zijn de afstanden enorm. Al lijkt het op de kaart nog zo klein. We ontkomen dan ook niet aan wat binnenlandse vluchten en de zeer comfortabele nachtbussen.

Waar gaan we naar toe?
We vliegen vanaf Amsterdam naar Calama via Madrid en Santiago. Een lange vlucht, maar dan zijn we direct in het noorden van Chili. Vanaf daar reizen we door naar San Pedro de Atacama. Een klein stadje in de woestijn waar o.a. we de El Tatio geisers gaan bezoeken. Ook doen we een meerdaagse trip naar het grote zoutmeer Uyuni in Bolivia. Dit ligt op 4.000 meter hoogte. Dus dat zal wel even wennen zijn! Terug via San Pedro reizen we door per nachtbus naar Salta in Argentinië. We huren daar een paar dagen een auto om de omgeving te verkennen. Een binnenlandse vlucht brengt ons vervolgens naar de hoofdstad van Argentinië: Buenos Aires. Een beter alternatief dan de bus, welke er ruim 22 uur over doet. Hoezo een groot land? We gaan slechts van west naar oost. Na een stadsbezoek pakken we weer een nachtbus naar Esteros del Ibera. Voor de kenners: ook wel klein Pantanal genoemd! Een groot wetland waar bijzondere vogels en andere dieren voorkomen. We sluiten af met een bezoek aan Iguazu. De grootste watervallen van Zuid-Amerika. Dan stappen we weer in het vliegtuig terug naar huis via Rio de Janeiro en Madrid naar Amsterdam.

Even in het kort wat wij van plan zijn te bezoeken in slechts 24 dagen. Wordt vervolgd...

Het reisprogramma

En enorm groot land en 'slechts' 25 dagen. Dan moet je keuzes maken. In 2007 zijn we naar het zuiden van Argentinië geweest. We richten ons daarom op het noorden en midden van Argentinië.

Het lijstje tot nu toe:
- Bueanos aires
- Salta
- Iquazu
- Peninsula Valdes

En dit is nog maar het begin.