Hoog en droog

Dinsdag 31 augustus 2010. Zoals geschreven hebben we de bergweg genomen. De weg heeft ontzettend veel bochten en vergezichten. Helaas was er nog weinig groen te ontdekken vanwege de enorme lange periode van kou en droogte. Ondanks dat was de bergrit wel erg mooi. Helaas bleek de auto een zeer irriterende hik te hebben. Alleen bij het steeds meer gas geven werd het iets minder. Maar ja, in de bergen is dat toch niet zo verstandig. Toen we bij Jujuy aankwamen hebben we Hertz opgebeld en konden we de auto omwisselen in het centrum van Jujuy. In één van onze eerdere berichten schreven dat we daar niet naar toe wilden. Maar met een hikkende auto rijden is ook geen optie. Dus wij het centrum in. Overal is het gigantisch druk; auto´s, brommers, vrachtwagentjes, bussen en veel voetgangers. De scholen waren uit... Oftewel, drukker kan het niet. We konden het eerst niet vinden, dus we hebben het hele centrum vier keer gezien. Uiteindelijk bleek dat we met de auto een vrij-van-auto´s-winkelstraat in moesten. Tja, hoe moet je dat nou weten? Bij Hertz de auto omgeruild en snel de stad weer uit (wat een stuk makkeljker ging doordat het véél rustiger was). ´s Middags aangekomen in Humahuaca waar we een uitstapje over gravel hebben gemaakt richting de berg Pukara. Dit is de grootste, roodgekleurde berg van Argentinië. Terug in Humahuaca bij het busstation gegeten. Zoals eerder geschreven is alles groot hier. Zo ook de tosti´s; 25x25 cm!!!

Prachtige wandeling door de bergen van Purmamarca.

Woensdag 1 september 2010. Na een typisch Argentijns ontbijt (getoast stokbrood met zoetigheid) zijn we weer richting het zuiden gereden. Bij Uquia, een heel klein dorpje met een prachtig wit kerkje tegen een rode bergwand, zijn we langs de kerk het dorpje door en weer uitgereden. Bij toeval kwamen we op een gravelweg naar ´Las Señoras´. Een prachtig stuk dat uiteindelijk bij een vallei uitkwam met schitterend gekleurde bergen. Terug op de weg naar het zuiden werd het steeds bewolkter. Bij Purmamarca brak het even open. Dus hebben we een mooie wandeling langs de berg met minstens zeven kleuren gemaakt. Als we bij de auto zijn is het helemaal bewolkt geworden. Tijd voor lunch! Verder naar het zuiden is het afgekoeld naar 6 graden. Het is zo bewolkt dat we op de snelweg nog geen 100 meter zicht hebben. Doordat een vrachtwagen voor ons rijdt zien we waar we naar toe moeten. We nemen toch maar de autopiste i.p.v. de bergweg naar Salta. Veiliger maar wel enorm omrijden. Rond vier uur komen we aan bij Casa Hernandez in San Lorzenzo, waar we hartelijk ontvangen worden door Rijkje. Zij geeft ons samen met de andere gasten die vlak na ons arriveren een rondleiding door hun mooie huis. Ze hebben een zitkamer met uitzicht op de tuin, een grote eetkamer, een lees- en televisiekamer en een grote keuken. De kamers zijn prachtig. Na de rondleiding heeft Rijkje uitleg over Salta en San Lorenzo. De autorit die we morgen en overmorgen gaan maken is te lang voor twee dagen. Dus we moeten keuzes maken. Ook weten we nu dat de verbranden stukken grond te maken heeft met een feest. De mensen bedanken Moeder Aarde voor de vruchtbare grond. Als Alex thuis komt kletsen we onder het genot van een lokaal biertje tot ´s avonds laat.

Donderdag 2 september 2010. Vandaag moeten we dus een keuze maken. Of we rijden richting de puna, het hoogland. Of we rijden verder naar het zuiden naar Cafayate. Eerst maar eens ontbijten.

De lange reis naar Salta

Zondag 29 augustus 2010. Eindelijk kunnen uitslapen en lekker ontbijten bij het hostel in San Pedro. Vandaag hebben we een 10 uur durende busrit voor de boeg. Als alle tassen zijn ingepakt willen we bij Hernan, de eigenaar van het hostel, betalen met contant geld om het laatste Chileense geld op te maken en het overige deel met een credit card. De man begint te rekenen en haalt de kaart door het aparaat. Helaas drukt hij één nul te veel in. En er komt direct een bonnetje uit. Hij probeert van alles om de transactie ongedaan te maken, maar het lukt niet. In plaats van 22.000 Chileense pesos (35 euro) wordt er 220.000 Chileense pesos (350 euro) afgerekent. We proberen te bellen met Visa in Nederland en die kunnen nog niets vinden in het betalingssysteem. De tijd begint te dringen voor de bus. Uiteindelijk krijgen we een kaartje van Hernan mee met alle contactgegevens van het hostel. Wij proberen het later bij Visa wel te regelen. Komt wel goed...

Bij de plek waar de bus zal vertrekken staan meer mensen te wachten. Maar nog geen bus te zien. We staan al even te wachten in de snikhete zon als iemand van Gemenis Bus komt aanlopen en onze tickets controleert. Als we vertrekken is het slechts voor 5 minuten, want aan het einde van San Pedro krijgen we direct paspoortcontrole. Dit keer alleen een stempeltje dat we het land weer verlaten. Dan begint eindelijk de busrit over de Andes. We klimmen steeds hoger en hoger en het is prachtig weer. Bij Paso Jama gaan we de grens over naar Argentinië. Daar krijgen we weer paspoortcontrole. Dit keer worden de paspoorten ingescand en krijgen we nieuwe stempels. Na de controle begint langzaam de afdaling. Het oversteken van de Andes is toch heel anders dan we gedacht hadden. De Andes blijkt namelijk op enorme hoogte, ruim 4.200 meter, heel vlak te zijn. De bergtoppen zijn niet puntig maar heel rond van vorm en ontzettend droog. We komen langs diverse hooggelegen meren en wat kleine zoutvlaktes.

De afdaling vanaf Paso Jama naar Argentinië.

Als we aan de Argentijnse zijde dalen zien we ook de eerste wolken sinds we uit Nederland vertrokken zijn. Eerst zijn die kleine wolkjes nog wel leuk, maar hoe verder we dalen via mega veel haarspeldbochten, hoe dichter de bewolking wordt. Hierdoor hebben we minder zicht op de prachtige afdaling. Zodra we helemaal benenden zijn, gaan we de Ruta 9 op. Overal is politiecontrole. Dit blijkt heel normaal te zijn. Af en toe wordt er een bus of auto uitgepikt en gecontroleerd op goederen uit Bolivia (waaronder de coca bladeren). Het wordt al snel donker en als we bij Jujuy aankomen hebben we een complete cultuurschok: armoede, huisjes met golfdaken, afgebrokkelde huizen en enorm veel mensen. Ook hebben we bijna een botsing met een auto die geen voorrang verleende aan de bus. We rijden verder door een gigantisch droog gebied waar diverse branden zijn geweest, wat zichtbaar is door de zwarte vlekken in de bermen en de zwartgeblakerde boompjes. De chauffeur blijkt niet goed tegen file te kunnen, want als het even kan gaat hij inhalen op plekken waar wij dat niet zouden doen.

Rond acht uur Argentijnse tijd komen we dan eindelijk na diverse files aan in Salta. Gelukkig hebben we al een hotel geboekt. Het is even zoeken in het donker, maar al snel zijn we in de juiste straat waar Hotel del Antigvo Convento zit. De kamer is ontzettend luxe, met een groot bed en een heerlijke constant warme douch! En aan dat laatste waren waren we echt even toe. ´s Avonds eten we in een restaurantje vlak bij het hotel en vallen terug op de kamer als een blok in slaap. Zo´n lange busrit en toch best wel vermoeiend.

De straat Caseros nabij ons hotel.

Maandag 30 augustus 2010. Vandaag zouden we een auto huren en richting het noorden rijden, maar eigenlijk willen we Salta beter verkennen. Het is een koloniale stad met prachtige gebouwen. Bovendien is een rustdag ook niet verkeerd. Dus na het ontbijt lopen we het centrum in en bezoeken het prachtige Plaza 9 de Julio met de pastelkleurige cathedraal. Ook diverse winkelstraten lopen we door. Helaas gaan alle winkels rond één uur dicht, dus besluiten we een restaurant op te zoeken om uitgebreid te lunchen. Daarna gaan we naar een antropologisch museum aan de voet van een berg. Terug in het centrum doen we nog een rondje langs wat winkels die om half vijf weer open zijn gegaan. Even lekker slenteren door een stad is net leuk voor een dag. Dat Argentinie een vleesland is, dat wisten we. Maar dat als je een gerecht besteld in ene restaurant dat je gelijk voor drie besteld, dat wisten we niet. Een spies met vlees is niet een normale 20 cm, maar 50 cm! En een entrecote is niet een klein stukje, maar 750 gram. Tja, probeer dat maar eens op te krijgen...

Dinsdag 31 augustus 2010. Vandaag stappen we in de auto richting het noorden. We nemen niet dezelfde weg als de bus richting het noorden, want dat was behoorlijk saai. we nemen een bergweg met voldoende bochten en vergezichten. Eerst maar even de hectische stad uitkomen. Voorrangregels kennen ze namelijk niet. En stoppen voor een zebrapad dat doe je gewoon niet...

High attitude in Bolivia

Woensdag 25 augustus 2010. Om kwart voor acht leren we bij Cordillera Traveller onze reisgenoten voor de aankomende dagen kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia! Net aan de rand van San Pedro krijgen we paspoort controle. Erg raar, omdat we voorlopig de grens niet over gaan. Eerst gaan we nog over asfalt, maar al snel gaan we van de weg af over gravel. Tien minuten later komen we bij de Boliviaanse grens waar we overstappen op de jeep. De paspoort controle is een lachertje. Hoe moeilijk ze in Europa doen, zo makkelijk gaat het hier. Het douane kantoor hangt vol met oude verkleurde posters en een foto van de president. Het gebouwtje is oud en versleten. Gewoon even je paspoort laten zien, wat stempeltjes en we kunnen weer verder.

Op 4.300 meter hoogt pompt Ruben even de achterband op.

Onze bestuurder heet Ruben. Hij rijdt als een zeer ervaren gids door het gebied. Af en toe steekt hij een stukje af om vrachtwagens te ontwijken, dwars door het gebied met rotsen en zand. De kleuren zijn ongelofelijk mooi en gevarieerd. Telkens als we willen stoppen voor foto's lacht Ruben breed uit. Hij vertelt veel, alles in het Spaans. Hij blijft maar door gaan, terwijl we de helft maar begrijpen. We komen langs diverse gekleurde meren. Allemaal even bijzonder. Bij het zoutmeer nemen Brenda en Martin een duik in een warmwaterpoel. Net als we er in duiken komt er een enorme zandstorm over. Compleet gezandstraald! Het water is zo warm, dat je geen zin hebt om eruit te gaan. Heerlijk! Niels heeft ondertussen echt prachtige foto's gemaakt. Even later gaan we weer verder en komen langs bizarre rotsformaties. Deze zijn vernoemd naar Salvador Dali, vanwege de gekke vormen. Aan het einde van de middag stoppen we bij Laguna Colorado voor de lunch. Hier slapen we op 4.300 meter hoogte. Je moet echt de juiste attitude hebben op deze hoogte. Ons lichaam is namelijk helemaal niet ingesteld op deze hoogte. Nog geen week geleden zaten we nog thuis onder het zeeniveau. Het hoogste punt van vandaag was ongeveer 4.970 meter. We komen allemaal aan met een flinke hoofdpijn. Het eten, een coca thee en wat rust doen wonderen. De nacht zal behoorlijk koud worden.

Donderdag 26 augustus 2010. Zo, dat was vannacht even koud zeg. De hoogte merken we ook. 's Nachts diverse keren wakker geworden met hoofdpijn en moeilijkheden met adem halen. Na het ontbijt vertrekken we om acht uur. We gaan door de Siloli woestijn, met vreemde rotsformaties. Daarna gaan we langs diverse hooggelegen en gekleurde meren. Er fourageren grote groepen flamingo's. Als we halverwege de middag in Chuvica aankomen, vertelt Ruben dat er een probleem is en dat we moeten wachten. Zal het eindelijk een nieuwe achterband zijn? Hij kijkt namelijk de hele dag uit het raam naar de achterband. Als hij de auto weer in komt, begint hij in het Spaans te ratelen en we begrijpen er geen van allen wat van. De enige woorden die we opvangen zijn problema en carne. Oftewel, er zijn problemen en het heeft met vlees te maken. Wij proberen uit te leggen dat we naar het zouthotel willen en het niet erg is als er geen vlees is. Dan maar soep met brood. Geïrriteerd stapt hij weer in en rijden we verder de woestijn in. De ietswat gespannen sfeer wordt erger als hij elke tegemoet komende jeeps tegen houdt en om vlees vraagt en 'nee' krijgt te horen. De zon gaat al bijna onder en uiteindelijk belanden we toch in het zouthotel aan de rand van de zoutvlakte Uyuni. Het hotel (beetje te luxe benaming) is compleet gemaakt van blokken zout. Alles, behalve het toilet en de lampen. Uiteraard zijn we zeer benieuwd naar het avondeten. Het is soep met brood. Daarna komt toch het vlees. Er is kip voor iedereen! 's Avonds zien we een prachtige sterrenhemel en daarna komt de maan op. Nog nooit zoiets moois gezien!

Samen op de zoutvlakte Uyuni.

Vrijdag 27 augustus 2010. Absoluut beter geslapen. Wel weer vroeg op om de zonsopkomst te zien op de zoutvlakte. Een redelijk ontbijt en dan snel de zoutvlakte op. In het donker gaan we op pad. Alles is zo ongelofelijk wit. Niet normaal. Hoe ver we ook kijken, alles is wit. De totale oppervlakte is 12.000 km2. Als de zon op komt stoppen we voor wat foto's. Niet veel later zijn we bij een eilandje midden in de zoutvlakte. Hier groeien mega grote cactussen. Al wandelend verkennen we het eiland. Sommige cactussen zijn wel 10 meter hoog. Met de auto gaan we verder over de zoutvlakte. Supervlak is het gebied. Sommige auto's verdwijnen gewoon in de verte. Midden op de zoutvlakte stoppen we voor het maken van wat grappige foto's.

Martin, Takeru, Brenda en Niels.

In het eerste dorpje dat we tegen komen hebben we lunch: spaghetti, snitzel en aardappelen. Na de lunch rijden we door naar Uyuni. Er is een festival gaande met muziek en in traditionele kleding dansende mensen. Prachtige foto's kunnen maken. Om drie uur vetrekken we weer vanaf het kantoor van Cordillera Taveller en nemen we afscheid van Martin die verder reist naar het noorden van Bolivia. De nieuwe chauffeur heet Eduardo, voorin zit een Engelsman Mark genaamd. En wij zitten met Takeru in het midden op de achterbank. Na een half uur zijn we de Boliviaanse muziek zat en gaat onze iPod aan. We rijden over een stoffige maar vooral rechte piste richting Villa Mar waar we overnachten. Bij San Cristobal stoppen we even om de benen te strekken. We lopen een overdekte markt in. Niels wil een broodje ham kopen, maar als hij wil betalen, heeft hij te groot geld. Een man die daar zit kan wisselen maar het is nog steeds te groot. Uiteindelijk krijgt Niels het broodje van de man. Super aardig.

Het is nog twee uur rijden naar Villa Mar. We gaan door een zeer verlaten landschap. Dan is de weg afgesloten en zwaait een man bij het begin van de wegwerkzaamheden. Er ligt geen asfalt maar ze zijn bezig de piste vlakker te maken. We worden bijna aangereden door een machine. Verderop staat een vrachtwagen met één wiel op de weg en de rest ernaast. Niet veel verder wordt een band verwisseld. Hopelijk blijft bij ons alles heel. Voor ons ligt een enorm groot dorp tegen de bergen. Maar als we dichterbij komen zien we dat het dorp rotsformaties zijn. Hier gaan we van de weg af en rijden zonder bordaanwijzingen de middle of nowhere in. Langszaam gaat de zon onder. We zien in de graslanden nandu's (een soort kleine struisvogel) lopen. Maar ook lama's en vicuna's. Rond half zeven komen we aan in Villa Mar, waar onze chauffeur geld moet betalen voor hij het dorpje in mag. Bij het hostel pakken we uit en is het wachten op het avondeten. Niels en Takeru voetballen buiten een beetje. Na het eten liggen we al snel op bed. Morgen weer vroeg op.

Zaterdag 28 augustus 2010. Slecht geslapen door de hoogte. Iedereen is blij als de wekker om half vijf gaat. Snel inpakken en wegwezen uit deze koude boel. Helaas duurt het nog erg lang voordat de zon opkomt. De chauffeur gebruikt de verwarming niet en de ijssterren staan op het raam. De terugweg duurt lang en is verschrikkelijk slecht: hobbelig, veel bochten, smalle kloven en hoge bergpassen. Maar de kou is het aller ergst. Wellicht is de verwarming kapot doordat de auto al meer dan 250.000 km heeft gereden en de helft van de meters het ook niet doen. Rond acht uur komt de zon over de bergen en stoppen we bij dezelfde warmwaterpoel als op de heenweg. Dit keer alleen pootjes in het water. Gewoon te koud om er in te duiken. Rond negen uur zijn we bij de Boliviaanse grens en krijgen we na de benodigde stempels een ontbijtje. De wind is hard en koud, dus we willen snel afdalen naar San Pedro. We stappen over op een busje en beginnen aan de afdaling. In een uur tijd van 4.600 naar 2.400 meter. Bij de grenscontrole in San Pedro begint het lange wachten. Eerst paspoortcontrole en visum, daarna tassencontrole. Niet veel later komen we aan in San Pedro en nemen we afscheid van Takeru. Bij het hostel is niemand te vinden. De schuifpoort is los en als we richting de kamers lopen hangt er een briefje aan het raam dat we kamer twee hebben. Wat ontzettend lief van Teresa dat we de kamer al kunnen gebruiken. Even lekker douchen en de was doen.

We zijn blij dat we weer op een normale hoogte zitten. Bolivia was afzien, maar het was het absoluut waard! Morgen nog één keer de hoogte in, om de Andes over te gaan naar Argentinië.

Genoeg te doen hier

Dinsdag 24 augustus 2010. Dat Chilenen klein zijn is overal aan te merken. Aan de deuren, de tafeltjes, het toilet, maar vooral aan het bed. We slapen op een bed dat voor een tweepersoons bed moet doorgaan. Maar eigenlijk is het net iets breder dan een twijfelaar waarbij onze voeten over de rand bungelen. Afgelopen nacht weer rond één uur wakker. Helaas vielen we net lekker in slaap toen de wekker om half vier ging.

Rond vier uur worden we opgehaald door dezelfde gids als gisteren, Paul. Het lijkt minder koud als gisteren. Maar dat kan ook komen doordat we meer lagen kleding aan hebben. We zitten in een andere bus en nemen plaats op de achterbank die nog vrij is. Naast de vier Duitsers zitten er ook twee Nederlanders bij. De weg naar El Tatio is 90 km lang en het duurt bijna twee uur. Buiten wordt het steeds kouder. We gaan dan ook steeds hoger en hoger. Door de volle maan kunnen we onderweg genoeg zien. Alleen is het zo vroeg dat we allebei in slaap vallen, ondanks de vreselijk hobbelige weg.

Vlak voor zonsopkomst komen we bij de geisers aan. De ijsbloemen staan op het raam. Het is vreselijk koud buiten. Bij de geisers lopen we gewoon door het geiserveld van de ene naar de andere geiser. Ongelovelijk dat ze geen paden of andere bescherming aan hebben gebracht in het kwetsbare gebied. Het water van de geisers stroomt alle kanten op. Veel stukken grond zijn bedekt met een dunlaagje ijs. Het is daarom voorzichtig lopen.

De stoom is heerlijk warm om even je handen te verwarmen. We lopen langs verschillende geisers. Helaas is het meer stoom dan dat er daadwerkelijk een kolom water de lucht in wordt gespoten. De hoogste komt slechts tot drie meter. De stoomwolken komen wel enorm hoog. Met een opkomende zon is het een geweldig gezicht. Het eenvoudige ontbijt kan het niet meer kapot maken.

Even later zitten we bij een warmwaterpoel. Het is veel te koud om te zwemmen. Maar even met de voeten in het water warmt het hele lijf weer op. Op de terugweg zien we van heel dicht bij vicuna's lopen en ook een nandu (een soort kleine struisvogel). Als het busje een heuvel op moet, het allerhoogste punt van de dag o 4.600 meter, halen we het niet. Gevolg is dat we lopend en het busje duwend naar boven moeten. Een flinke inspanning op de hoogte, maar wel met een geweldig uitzicht.

We komen nog langs een cactusvallei. Deze cactussen hebben een beschermde status gekregen, omdat ze gekapt werden voor het hout. De cactus groeit slechts vijf centimeter per jaar. De hoogste is bijna tien meter. Bij een brug stoppen we zodat we foto's kunnen maken van diverse watervogels. Daarna rijden we terug naar San Pedro waar we rond half één zijn.

We moeten nog de trip naar Uyuni bevestigen, dus daarna doen we wat inkopen voor aankomende dagen. Om drie uur gaan we met de volgende excursie mee: Valle del Luna (maan vallei). In hetzelfde busje als vanmorgen rijden we de heuvels in. In het gebied zijn diverse bergketens. Het kustgebergte, de Andes en een zoutgebergte. Die laatste is maar 145 km lang. We maken een wandeling door een kloof waar we uitleg krijgen over het ontstaan van het gebied en diverse rotsformaties. De volgende stop is bij een enorme duin, ontstaan door gesteente dat langs elkaar heeft geschuurd.

Als we op de asfaltweg draaien, zien we een guanaco vlak langs de weg staan. Hebben wij even mazzel! Vlak voor San Pedro stoppenwe om de zonsondergang te zien. De bergen kleuren prachtig rood. Het is zo mooi dat het gewoon niet is vast te leggen op de gevoelige plaat. Alleen op het netvlies.

Terug in San Pedro nemenwe afscheid van de Duitsers, want wij reizen morgenochtend naar Bolivia. Nadat we alle spullen hebben gepakt, eten we bij het restaurant waar we eerder hebben gegeten.

We zijn best wel moe na zo'n lange dag, dus om half tien gaat het licht uit. Even goed slapen zodat we de volgende dag weer helemaal uitgerust zijn voor de trip naar Bolivia.

Woensdag 25 augustus 2010. Vroeg wakker. Alle spullen ingepakt en ontbijt gemaakt. Om kwart voor acht lopen we naar Cordillera Traveller waar we onze reisgenoten leren kennen: Takeru uit Japan en Martin uit Engeland. Op naar Bolivia.

Hoge meren en woestijn

Vliegveld Calama

Zondag 22 augustus 2010. Na een lange vlucht zijn we via Santiago naar Calama gevlogen. De vlucht met Iberia naar Santiago was met een oud toestel. Echt, als je kan kiezen tussen Iberia en Lan, doe dan die laatste maar. Onderweg lichte turbulentie gehad. Maar we zijn de nacht vrij goed slapend doorgekomen. In Santiago moesten we de koffers weer ophalen en opnieuw inchecken. We vliegen met Lan en krijgen stoel 1A en 1B. Helemaal vooraan. We zitten naast een Duitser die met drie vrienden op weg is naar San Pedro. Het blijkt ook een fervente fotograaf, dus genoeg stof om tijdens de twee uur durende vlucht de tijd te doden. In Calama gaat alles een stuk makkelijker. Lopend vanaf het vliegtuig naar de terminal, geen douane, koffers worden met een trekker van het vliegtuig naar het kleine gebouwtje gebracht. Het vliegveld licht midden in de woestijn. Vlak voor de landing maakte de piloot een flinke draai waardoor we de landingsbaan zagen liggen. Vanaf het vliegveld hebben we een transfer geregeld naar san Pedro. Een rit van anderhalf uur.

Aangekomen in San Pedro

San Pedro is een stadje. Maar eigenlijk klinkt dat meer dan het in werkelijk is. Gewoon een paar adobe huisjes, gemaakt van klei en stro, met stoffige straatjes. Het hostel wordt gerund door Teresa en Hernan. De ontzettend lieve vrouw wijst ons de weg in gebrekkig Engels, en vertelt honderd uit in meer Spaanse woorden dan Engelse dat ze naar haar studerende zoons gaat. Haar man die absoluut geen Engels spreekt blijft hier. We komen de vier Duitsers weer tegen en besluiten samen een tour te boeken voor de volgende twee dagen. 's Avonds eten we samen in een restaurantje vlak bij ons hostel. Er is nog niemand in het restaurant. Er staat voetbal op en Collo Collo, de grootste voetbalclub van Chili speelt tegen een andere Chileense club. Uiteraard wordt het na de wedstrijd een stuk drukker. Maa dan vallen wij om van de slaap en besluiten naar bed te gaan. Het is half tien 's avonds. In Nederland dus half vier 's nachts.

Maandag 23 augustus 2010. Vannacht goed geslapen. Toch een beetje last van de jetlag, waardoor we om twee uur al weer wakker werden. Vandaag moeten we vroeg op. Maar dit is iets te vroeg. Om zes uur staan we voor de hostel en worden daar opgehaald door onze gids van vandaag. Hij heet Paul. De zon komt al snel op. We rijden over de woestijnvlakte waar alles redelijk vlak is. Aan de linkerkant zien we een bergkam. Het ziet er heel anders uit dan je van een bergkam verwacht. Compleet vlak schuin omhoog. Alsof alles door stromend water is gevormd.

Andean flamingo's

Rond zeven uur zijn we bij Laguna Chaxa. We zijn de eerste en zien heel veel flamingo's. Twee soorten: Andean en Chileno flamingo. En ongelofelijk dichtbij. Prachtig om te zien hoe ze door het water fourageren. Dit punt is het breedste stuk land van Chili. Hier heeft geen zee gestroomd. Er zijn dan ook geen fossielen gevonden in dit gebied. Al het zout komt van de bergen dat door stromend water is gevormd. In tegenstelling tot Bolivia is hier de zoutvlakte niet echt vlak. Doordat er te weinig regen valt wordt het zout niet opgelost, maar zakt het water door het zout heen. In dit gebied hebben ze slechts 25 mm regen per jaar. Dit komt door de Boliviaanse winter, die vooral daar genoeg regen laat vallen. Slechts een paar wolken halen het over de Andes naar Chili. Even later stoppen we in het dorpje Socaire op 3.260 meter hoogte. Hier lopen we een klein stukje om aan de hoogte te wennen. Paul geeft uitleg over de irrigatie kanalen. Twee keer per week wordt het gebied voorzien van water, waardoor het mogelijk is gewassen te telen. Ook laat hij een plant zien waar kruidenthee ricarica van gemaakt wordt. Een soort dun korrelig plantje wat een beetje naar rozemarijn ruikt. We stappen weer in de bus en rijden verder naar Laguna Miniques en Miscanti.

Na een hobbelig pad komen we bij het eerste meer aan. Miscanti is 15 km2 groot en waarschijnlijk gevormd door een gletsjer. Het is 150 meter diep. Helaas droogt het meer op, wat zichtbaar is aan de randen. Er loopt een groepje vicuna's en in het meer zwemmen Grote Meerkoeten en Andische meeuwen. We lopen langs het meer omhoog een heuvel over om bij het tweede meer te komen. Dit meer, Miniques, ligt vijf mete lager en wordt door een ondergrondse stroom water van Miscanti gevoed. Het is slechts 1,5 km2 groot. De wandeling is een flinke beproeving voor hoogteziekte. Het lichaam kan nu wennen aan de hoogte. We zitten nu op ongeveer 4.280 meter en voelen alleen een sneller kloppend hart. Maar dat schijnt normaal te zijn vanwege het lage zuurstofgehalte. Rond half twaalf gaan we terug naar beneden naar Socaire.

Op de terugweg legt Paul uit dat de platte rotsen, waarvan we dachten dat het lava was, as uit de vulkaan blijkt te zijn. Dit is weer bedekt met klei. Met het as kwamen ook gassen uit de vulkaan vrij. De grote gaten zijn ontstaan door gasbellen die in de tijd door erosie boven kwamen en leeg gelopen zijn.

In Socaire stoppen we voor lunch, gevolgd door een tussenstop in Toconao. De kerktoren in dit dorpje staat op het plein met daarachter een klein kerkgebouwtje. De klok in de toren is ongeveer 250 jaar oud. De toren is al vele malen opnieuw opgebouwd na diverse aardbevingen en branden. Het dak aan de binnenkant van de kerk is gemaakt van cactushout. Door de vele aardbevingen is er nog maar een klein stuk van cactus. De rest is van Boliviaans zwart bamboo gemaakt. Bij het altaar staat geen gekruisigde Jesus maar verschillende nissen met diverse beelden. Toen de Spanjaarden hier het Christelijk geloof wilden introduceren, was een kruis te confronterend. Het kruis is daarom links in een aparte vleugel geplaatst. De lokale geloven werden gebruikt als beelden in het centrale altaar.

Terug in San Pedro lopen we het dorpje in op zoek naar een inbus sleuteltje. Het statief zat een beetje los. Inmiddels weten we dat een inbussleutel niet heel gebruikelijk is. Uiteindelijk bij een hostel waar een man met draden van een pc bezig was, werden we geholpen. In het Spaans is een inbussleutel chavez alin (of zoiets). Dat weten we dus ook weer. Ook hebben we alvast een busticket geregeld voor aankomende zondag naar Salta. Ook hier geen enkel woordje Spaans, maar met een kalender en een plattegrond van de bus kunnen we twee tickets kopen. Nog even langs de supermarkt voor wate en koekes en dan kunnen we nog lekker genieten van de zon op ons terrasje.

Morgen nog vroeger op, want om vier uur worden we opgehaald om naar de Tatio geisers bij zonsopkomst te zijn. Maar weer vroeg naar bed...