De lange reis naar Salta

Zondag 29 augustus 2010. Eindelijk kunnen uitslapen en lekker ontbijten bij het hostel in San Pedro. Vandaag hebben we een 10 uur durende busrit voor de boeg. Als alle tassen zijn ingepakt willen we bij Hernan, de eigenaar van het hostel, betalen met contant geld om het laatste Chileense geld op te maken en het overige deel met een credit card. De man begint te rekenen en haalt de kaart door het aparaat. Helaas drukt hij één nul te veel in. En er komt direct een bonnetje uit. Hij probeert van alles om de transactie ongedaan te maken, maar het lukt niet. In plaats van 22.000 Chileense pesos (35 euro) wordt er 220.000 Chileense pesos (350 euro) afgerekent. We proberen te bellen met Visa in Nederland en die kunnen nog niets vinden in het betalingssysteem. De tijd begint te dringen voor de bus. Uiteindelijk krijgen we een kaartje van Hernan mee met alle contactgegevens van het hostel. Wij proberen het later bij Visa wel te regelen. Komt wel goed...

Bij de plek waar de bus zal vertrekken staan meer mensen te wachten. Maar nog geen bus te zien. We staan al even te wachten in de snikhete zon als iemand van Gemenis Bus komt aanlopen en onze tickets controleert. Als we vertrekken is het slechts voor 5 minuten, want aan het einde van San Pedro krijgen we direct paspoortcontrole. Dit keer alleen een stempeltje dat we het land weer verlaten. Dan begint eindelijk de busrit over de Andes. We klimmen steeds hoger en hoger en het is prachtig weer. Bij Paso Jama gaan we de grens over naar Argentinië. Daar krijgen we weer paspoortcontrole. Dit keer worden de paspoorten ingescand en krijgen we nieuwe stempels. Na de controle begint langzaam de afdaling. Het oversteken van de Andes is toch heel anders dan we gedacht hadden. De Andes blijkt namelijk op enorme hoogte, ruim 4.200 meter, heel vlak te zijn. De bergtoppen zijn niet puntig maar heel rond van vorm en ontzettend droog. We komen langs diverse hooggelegen meren en wat kleine zoutvlaktes.

De afdaling vanaf Paso Jama naar Argentinië.

Als we aan de Argentijnse zijde dalen zien we ook de eerste wolken sinds we uit Nederland vertrokken zijn. Eerst zijn die kleine wolkjes nog wel leuk, maar hoe verder we dalen via mega veel haarspeldbochten, hoe dichter de bewolking wordt. Hierdoor hebben we minder zicht op de prachtige afdaling. Zodra we helemaal benenden zijn, gaan we de Ruta 9 op. Overal is politiecontrole. Dit blijkt heel normaal te zijn. Af en toe wordt er een bus of auto uitgepikt en gecontroleerd op goederen uit Bolivia (waaronder de coca bladeren). Het wordt al snel donker en als we bij Jujuy aankomen hebben we een complete cultuurschok: armoede, huisjes met golfdaken, afgebrokkelde huizen en enorm veel mensen. Ook hebben we bijna een botsing met een auto die geen voorrang verleende aan de bus. We rijden verder door een gigantisch droog gebied waar diverse branden zijn geweest, wat zichtbaar is door de zwarte vlekken in de bermen en de zwartgeblakerde boompjes. De chauffeur blijkt niet goed tegen file te kunnen, want als het even kan gaat hij inhalen op plekken waar wij dat niet zouden doen.

Rond acht uur Argentijnse tijd komen we dan eindelijk na diverse files aan in Salta. Gelukkig hebben we al een hotel geboekt. Het is even zoeken in het donker, maar al snel zijn we in de juiste straat waar Hotel del Antigvo Convento zit. De kamer is ontzettend luxe, met een groot bed en een heerlijke constant warme douch! En aan dat laatste waren waren we echt even toe. ´s Avonds eten we in een restaurantje vlak bij het hotel en vallen terug op de kamer als een blok in slaap. Zo´n lange busrit en toch best wel vermoeiend.

De straat Caseros nabij ons hotel.

Maandag 30 augustus 2010. Vandaag zouden we een auto huren en richting het noorden rijden, maar eigenlijk willen we Salta beter verkennen. Het is een koloniale stad met prachtige gebouwen. Bovendien is een rustdag ook niet verkeerd. Dus na het ontbijt lopen we het centrum in en bezoeken het prachtige Plaza 9 de Julio met de pastelkleurige cathedraal. Ook diverse winkelstraten lopen we door. Helaas gaan alle winkels rond één uur dicht, dus besluiten we een restaurant op te zoeken om uitgebreid te lunchen. Daarna gaan we naar een antropologisch museum aan de voet van een berg. Terug in het centrum doen we nog een rondje langs wat winkels die om half vijf weer open zijn gegaan. Even lekker slenteren door een stad is net leuk voor een dag. Dat Argentinie een vleesland is, dat wisten we. Maar dat als je een gerecht besteld in ene restaurant dat je gelijk voor drie besteld, dat wisten we niet. Een spies met vlees is niet een normale 20 cm, maar 50 cm! En een entrecote is niet een klein stukje, maar 750 gram. Tja, probeer dat maar eens op te krijgen...

Dinsdag 31 augustus 2010. Vandaag stappen we in de auto richting het noorden. We nemen niet dezelfde weg als de bus richting het noorden, want dat was behoorlijk saai. we nemen een bergweg met voldoende bochten en vergezichten. Eerst maar even de hectische stad uitkomen. Voorrangregels kennen ze namelijk niet. En stoppen voor een zebrapad dat doe je gewoon niet...